Rode rozen voor Gregory @ Petrol

Ik heb ze even geteld. In mijn platenkast staan 14 vinylalbums van Gregory Isaacs, 8 maxisingles, een handvol 7", en nog eens 14 (deels met het vinyl overlappende) CD's. De Cool Ruler aka. de Lonely Lover, moèt dus wel een van mijn favoriete zangers zijn. Geweest zijn is beter, want Gregory heeft zijn beste platen 30 jaar geleden gemaakt. Toen hij begin jaren '80 internationaal scoorde met Nightnurse vond ik dat al een mindere plaat dan alles wat daarvoor was verschenen, van 'All I Have Is Love', 'Love Is Overdue' en andere tearjerkers over de massieve roots van het album 'Extra Classic' (met enkele Lee Perry-producties) en het superbe door Linval Thompson geproduceerde 'Soon Forward', tot de kraakheldere rub-a-dub van Sly & Robbie op wat na al die jaren mijn favoriete Gregory Isaacs-platen blijken te zijn: 'Lonely Lover' en 'More Gregory'. Uit de latere jaren onthoud ik alleen de samenwerking met Gussie Clarke ('Rumours') en Dennis Brown ('Let Off Supm'), hoewel vooral de sound en de riddims toen aanstekelijk werkten en in mindere mate de dan al aangetaste stem van Gregory Isaacs. Gregory heeft mij sinds die late jaren '80 nog maar twee keer kunnen verrassen, met Mafia & Fluxy in 1997 ('Hold Tight') en met Blacker Dread in 2004 ('Masterclass'), hoewel hij ook toen telkens kon rekenen op hoogst originele riddims en sounds.

Live heeft Gregory Isaacs mij nooit helemaal weten te overtuigen, maar we hebben hem hier dan ook nooit in zijn glorieperiode gezien. Ik herinner mij een veel te korte passage in de Arenahal in Deurne (met Sly & Robbie), een smadelijke afgang in Gent (Gregory kompleet lam gezopen en gesnoven) en één opmerkelijk sterke set in het Antwerpse Rivierenhof, in 2005 , met de onovertroffen We The People Band van Lloyd Parks.

Die band was er in Petrol Club niet bij en de show haalde ook nooit dat niveau. Daarvoor klonk de groep te springerig, bij momenten zelfs bombastisch, met te veel nadruk op de synths en een erg middelmatige mix. En dat dan met twee ondermaatse voorprogramma's. Live Wire is het soort zanger dat in bepaalde Amerikaanse reggaclubs zonder twijfel succes zal kennen, maar z'n eigen songs zijn knudde en zonder degelijke covers van 'Jamrock' en 'Them Belly Full' zouden wij ons geduld allicht verloren hebben.

Wàren we inderdaad maar even buiten gegaan, dan was ons K-Twins bespaard gebleven. Een heuse tweeling, inderdaad, twee hyperkinetische meisjes die dachten dat ze de zaal konden inpakken met hun achterlijke elektroragga en enerverende geschreeuw. Wie deze act heeft ingehuurd als support van Gregory Isaacs heeft er echt wel niks van begrepen. K-Twins zou ooit de backing vocals gedaan hebben van de Franse reggaester Pierpoljak. Nu weten waarom diens carrière in het slop is geraakt. Gewoon horendol geworden van die opgefokte tweeling.

En toen bleef er dus nog amper een half uur over voor Gregory Isaacs, door de zanger zelf genadig gerokken tot drie kwartier. De stem is weg, maar dat wisten we al. De energie liet even op zich wachten maar uiteindelijk gaf Gregory zich toch volledig. Met alle gevolgen van dien: naar het einde van het concert bleef van zijn stem alleen nog wat rauw gerasp over. Wat restte, was de entree van een superster (die Gregory Isaacs toch nog altijd is), en een bloemlezing van grootste hits. Deze man zou vier of vijf uur grootste hits kunnen spelen, en dan nog zou er geen enkel minder nummer tussen zitten. Blij om ze nog eens terug te horen dus, 'Nightnurse', 'Tune In', 'Top Ten', 'Mr Brown', 'Soon Forward', 'Once Ago', 'All I Have Is Love', 'Rumours' en 'Cool Down The Pace'. Maar waarom verloochent Gregory op het podium steevast zijn rootsrepertoire? Waarom geen 'Black A Kill Black', 'Mr Cop', 'Poor And Clean', 'Motherless Children', 'Mr Know It All', 'The Border', 'Slavemaster', 'Universal Tribulation' of 'John Public', om maar mijn favoriete tracks te noemen?

Omdat het allemaal niet meer zonodig hoeft van Gregory Isaacs. Omdat hij denkt dat de meeste fans toch alleen maar die hits willen horen. En omdat hij zo zijn geteisterde geheugen niet meer hoeft te gebruiken. Gewoon iedere avond diezelfde medley, dat voorkomt genante situaties.

Ik zou zeggen: gelùkkig duurde de show niet langer dan drie kwartier. Net lang genoeg om wat goeie vibes op te wekken en ik weet ook niet of Gregory Isaacs het nog veel langer had uitgehouden. Wij zijn daarna nog een tijdje doorgegaan in de barak, waar United Sounds (Tilburg) de nieuwste roots uit de boxen liet spatten en de fine fleur van de Antwerpse dancehall zich kwam vermaken. Yard style!

P.S.: Een dame had daadwerkelijk rode rozen meegebracht voor Gregory Isaacs. Wellicht zong hij speciaal voor haar 'Top Ten': "Though she isn't in my top ten, still she is on my chart." Nooit goed begrepen wat Gregory daar precies mee bedoelde maar vrouwen vinden het blijkbaar heerlijk.