Heartwash (Sillah Ishaga): "Ik wil de mensen meenemen op een muzikale reis."

Sillah Ishaga is eerder toevallig in België beland. Weggevlucht uit het door burgeroorlog geteisterde West-Afrikaanse land Sierra Leone wilde hij via Zwitserland naar Engeland reizen. Hij strandde echter in Brussel en werd naar het gesloten asielcentrum in Zaventem gestuurd. Twee weken later verhuisde Sillah naar het opvangcentrum in Kapellen, in afwachting van de behandeling van zijn dossier. Daar ontmoette hij voor het eerst Rudi De Bleser, toen nog gelegenheidsdeejay gespecialiseerd in wereldmuziek: "Sillah  kwam klagen over de platen die ik draaide. Te Frans, vond hij. En te weinig reggae. Hij dacht dat ik uit Wallonië kwam."

Sillah is maar twee maanden in Kapellen gebleven. Hij wilde zo snel mogelijk inburgeren, een woord dat hij zelf nog niet kende en dat in die dagen ook nog amper gebruikt werd: "Ik heb Nederlands geleerd, vast werk gevonden, en ik woonde algauw samen met mijn vriendin. Niemand heeft me ooit gevraagd of gezegd om te vertrekken, dus ik probeerde hier gewoon een nieuw bestaan op te bouwen."

Twee jaar na zijn eerste asielaanvraag, kreeg Sillah te horen dat hij niet in aanmerking kwam voor een permanente verblijfsvergunning. Hij bleef gewoon in het land, werd niet lastig gevallen en profiteerde nog eens twee jaar later van de grote regulariseringsgolf die de regering "om humanitaire redenen" had afgekondigd. Sindsdien heeft zich "volledig geïntegreerd" zegt hij: "Ik heb kinderen, ik heb gewerkt voor de stad en het ministerie maar ook als taxichauffeur. En in Kapellen heb ik de kans gekregen om een stukje van mijn muzikale droom waar te maken."

Rudi De Bleser werkt sinds 1999 in het opvangcentrum van Kapellen. Hij is de drijvende kracht achter People In Motion, een project dat ontstaan is in het muziekatelier van het centrum: "De mensen die daar verblijven, wachten op een beslissing. Ze mogen niet werken dus ze hebben veel vrije tijd. Wij willen hen een interessante manier aanbieden om de dag door te brengen, en mensen met talent stimuleren. Dat gebeurt in verschillende disciplines. Theater, tuinbouw, houtbewerking, informatica, mode, schilderkunst, beeldende kunst… Met Le Salon des Refugiés hebben we in 2004 een rondreizende tentoonstelling opgezet. Op ons jaarlijks Grosso Modo-muziekfestival krijgen we meer dan zevenduizend mensen over de vloer.  En er passeren in Kapellen uiteraard ook muzikanten. Omdat de meeste mensen ook snel weer vertrekken, hebben we geïnvesteerd in opnameapparatuur."

Het eerste tastbare resultaat van die investering was de CD annex DVD 'There Is No Place Like Home', vorig jaar uitgebracht om het tienjarig bestaan van het opvangcentrum te vieren. "Voor die productie hebben we verschillende mensen opgezocht die hier door de jaren heen gepasseerd zijn," zegt Rudi De Bleser: "Er staan ook interviews op over hoe het hen sindsdien vergaan is. De ene is erkend, de andere niet, nog een andere is ondergedoken of naar het buitenland gevlucht. De ene werkt, de andere niet. Wij horen uiteraard vooral de positieve verhalen, van de mensen die hier gebleven zijn en hun plaats hebben gevonden. Maar er staat op de plaat ook een track van Charles Blackman. Toen die hier arriveerde met zijn dvd vol clips zag je meteen dat hij een professionele, redelijk populaire muzikant was In Nigeria. Hij is echter uit het gezicht verdwenen, we weten niet waar hij nu uithangt."

Sillah Ishaga vond als zanger eerst onderdak bij de Oost-Vlaamse reggaeband Sunscape en richtte vervolgens zijn eigen bandje op. Van die eerste bezetting blijft vandaag alleen nog Sillah zelf over maar hij slaagt er toch in om de groep levend te houden. "Sillah heeft een sterk wervend vermogen," zegt De Bleser: "En de vele personeelswissels doen geen afbreuk aan de consistentie van de songs en de sound. Heartwash klinkt als een hechte band."

De eerste CD van Heartwash komt uit in eigen beheer maar wel officieel. "Ik doe alles zelf," zegt Sillah: "...van de opnames tot de aangifte bij SABAM. We verkopen onze CD's dus ook zelf. Natuurlijk zou ik graag een platenfirma hebben die me ondersteunt maar daar kan je tegenwoordig niet meer op wachten. Muziek is mijn passie. Ik ben geen profeet of politicus maar ik wil wel een muzikale reis maken met de mensen. Dan moet je ervoor zorgen dat je muziek de mensen ook bereikt."