Groundation alweer superieur in de AB

Een verdiende update, van de VK naar de AB, en de belangrijkste rockzaal van België liep ook bijna helemaal vol voor Groundation. Het is onbegrijpelijk dat de gevestigde media deze groep nog altijd straal negeren maar als de fan base van Groundation zo blijft groeien, zal niemand er straks nog naast kunnen.

En dat voor een act die muzikaal de hoogste toppen scheert. Groundation speelt net zo goed jazz als rootsreggae. De magistrale solo's van de muzikanten (percussie, trompet, trombone, bas, toetsen) zijn even opzwepend als de loodzware ritmes en arrangementen. Elke song, zeg maar compositie, kent verschillende breaks en akkoorden, live altijd weer anders. Reggae voor gevorderden , inderdaad, maar daarom niet zwevend of ontoegankelijk. Ik maak me sterk dat dit de muziek is die Bob Marley zou gemaakt hebben als hij nu 63 zou zijn. De traditionele Marley-cover van Groundation was dit keer trouwens Want more. Nog een stuk of honderd te gaan voor we misschien een tune voor de tweede keer horen, want zoveel Marley songs heeft Groundation in de vingers.

Ook de grote klassiekers van de albums 'We Free Again' ('Dem Rise' en het licht extatische 'Music Is The Most High'), 'Hebron Gate' ('Freedom Taking Over', 'Undivided') en 'Upon The Bridge' stonden op het programma, opnieuw in ronduit verbluffende uitvoeringen. Groundation laat de nummers telkens groeien en vibreren tot ze uitbarsten in een verwoestende explosie van klanken, vibes, stemmen, ritmes en melodieën, zonder daarbij de ruggengraat van de muziek uit het oog te verliezen. Je ziet en voelt het publiek ook meegroeien in die songs, langzaam het hoofd verliezen, uitzinnig beginnen dansen, springen en joelen. Het is niet de eerste keer dat we deze collectieve vervoering meemaken maar het blijft een uitzonderlijke ervaring. Een absoluut hoogtepunt was ook de cover van Israel Vibration's 'Cool And Calm', een van mijn favoriete tracks van het trio, door Groundation opgetild naar heel een nieuwe dimensie. En 'Congressman' uit de eerste plaat 'Young Tree': een openbaring!

Harrisson Stafford zong weer als een profeet, een roeper in de woestijn, een onweerstaanbare rastaman met almaar groter charisma. Nieuw was dat hij de zangpartijen van Pablo Moses, Don Carlos, Cedric Myton en Apple (op plaat) overliet aan Kim en Carry-Anne, de twee fantastische zangeressen (en zeer opwindende danseressen) van Groundation. Alsof de totaalsound nog niet rijk en indrukwekkend genoeg was. Het festival dat Groundation deze zomer weet te strikken, kan alvast rekenen op een volle AB, want ik kan me niet voorstellen dat dit publiek de kans zou laten voorbij gaan om de groep nog eens te zien.

Nog een woordje over het voorprogramma: aardige, strakke roots van de Duitse mestizo Sebastian Sturm, Israel Vibration en Bob Marley achterna, met fijne backing vocals en zeer degelijke songs. De cover van 'Since I Threw The Comb Away' (Twinkle Brothers) was zelfs uitmuntend. Wat mij eraan herinnert dat ik ooit een polemiek heb gevoerd over die tekst: ik beweerde dat het over een bomb ging, zoals het op de hoes van de plaat stond, maar de lezer van toen had gelijk. Norman Grant had wel degelijk zijn kam weggegooid. Lang geleden, maar toch nog excuses daarvoor. Sebastian Sturm en zijn band spelen reggae zoals geen enkele Europeaan die twintig jaar geleden had kunnen uitvoeren, maar het is wel reggae uit de oude doos, hoe knap en helder de songs in de AB ook mochten klinken.

P.S.: How sweet it is to see my people smoke the herbs. Het rookverbod werd massaal genegeerd en daar waren wij eerlijk gezegd best trots op. In het begin van de avond probeerde een smokebuster nog enkele spliffs te doen doven maar al gauw verdwaalde ons hoofd in het vertrouwde rookgordijn, en zo hoort het ook tijdens een reggaeconcert. De gesproken verbodsbepaling, in drie talen nog wel, werkte daarna alleen nog maar op de lachspieren. Blij dat er nog mensen zijn die voor zichzelf durven denken.