R.I.P. Mikey Dread

Het lijkt wel of we de laatste tijd niet anders moeten doen dan overlijdensberichten schrijven en ook deze week is het jammer genoeg niet anders. Mikey Dread vocht al maandenlang moedig tegen een hersentumor, maar die is hem afgelopen weekend dan toch fataal geworden.

Mikey Dread, geboren Michael Campbell, werd vooral bekend dankzij zijn radioprogramma 'Dread At The Control' (later als DATC trouwens ook de naam van Dread's label) op de ter ziele gegane Jamaica Broadcasting Corporation (JBC) waar hij zowat de pionier van de reggaejingles en effecten werd.

Naast muzikaal was Mikey actief in zowat al denkbare vormen van media; zo was hij één van de eerste reggae artiesten die volledig vertrouwd waren met de mogelijkheden die het internet bood en ook als regisseur en televisiemaker nam hij, nu bijna historisch geworden, beelden op van onder andere Tommy McCook, Count Machuki en Lee Perry. Recentelijk werd 'Deep Roots Music', een zesdelige documentaire reeks die Dread in de jaren tachtig draaide voor het Engelse Channel 4, nog op DVD heruitgegeven.

De eerste plaat van Mikey Dread die ons zo rond 1978 bereikte, was African Anthem, een verbluffende trip van opwindende dubs en krankzinnige jingles. Toen ik op de Leuvense Radio Scorpio begon met een wekelijks reggaeprogramma was de titel vlug gevonden (en eigenlijk gewoon schaamteloos gestolen): Dread At The Control. Ik gebruikte ook de jingles van de plaat ("Brand new! Good for you!"; "You make me feel so good!", "What?! You're a diskjockey? What's that?"), samen met een handvol andere special effects en gimmicks van Joe Gibbs en Lee Perry.

Die jingles van Mikey Dread zouden later wel vaker opduiken zonder dat de man zelf er weet van had. Toen ik hem in 2006 in Geel sprak, beklaagde hij zich nog over het oneigenlijke gebruik van al dat materiaal. Maar Mikey heeft ook goed geboerd, vooral in de UK dan. Eerst met The Clash: de 10" 'Bankrobber' en de mix van 'Armagideon Time', een bijdrage op 'Sandanista!'. Als iemand de 'Punky Reggae Party' van Bob Marley in de praktijk heeft gebracht, dan wel Mikey Dread. De Jumpin' Master riddim waar wij destijds maar niet genoeg van konden krijgen. De schitterende intromuziek van de Channel 4-serie. Het apocalyptische album 'World War III'. De maxi's op zijn eigen label DATC, ondermeer met Junior Murvin. Die ene single met Lee Perry. Mikey Dread was in de eerste helft van de jaren '80 alomtegenwoordig in de dancehalls en op de radio.

Live heb ik hem ooit aan het werk gezien als voorprogramma van UB40, in Hof ter Lo (ja, daar trad UB40 toen nog gewoon op). Het hitpubliek begreep er geen snars van: Mikey Dread had alleen twee platenspelers bij en dat was in de jaren '80 nog volstrekt nieuw. DJ's waren toen nog geen goden, en Mikey Dread werd gewoon uitgejouwd. Terwijl hij toch een fantastische set gaf, heavy dubs, razendsnelle rewinds, het beste MC-werk. Altijd hun tijd ver vooruit geweest, onze Jamaicaanse vrienden.

Om maar te zeggen dat Mikey Dread echt wel iets betekend heeft in reggaeland en dat wij zijn dood oprecht betreuren.