Lutan Fyah & Jah Mason bun' up Petrol

Wij hadden zondagavond iets te vieren en daar kregen we in de Petrol alle gelegenheid toe. Eerst met Lutan Fyah, een van de betere zangers van de nieuwe generatie. Het was een waterval van rastalyriek die hij over ons uitstortte, waarvan ook wij lang niet alles begrepen, maar we voelden wel dat het om de truth ging, om liefde en begrip, vrede en rechtvaardigheid, gelijke kansen en respect, de essentie van rastafari kortom, los van alle historische bedenkingen en beschouwingen over Haile Selassie of Marcus Garvey. Vervang hun namen door Jezus, Mohammed of Boeddha en je hoort het eeuwenoude verhaal van het goede in de mens.

De Dubtonic Band (vorige maand ook al excellent met Max Romeo) reeg de overwegend recente riddims (met Blaze als vaandeldrager) naadloos aan elkaar, naar aloude Jamaicaanse gewoonte, en Lutan Fyah schakelde even vlot over naar zijn volgende nummer. Wij hadden hem 2 jaar geleden al eens gezien in Brussel en die positieve vibraties zijn sindsdien alleen maar sterker geworden. Lekkere afwisseling ook tussen melodieuze tunes en goed gekozen ragga breaks. Lees hier het interview van Jah Rebel met dit authentieke talent.

Jah Mason had ik nog nooit live gezien (vorig jaar niet in de VK geweest) en dat was een gemis, weet ik nu. Het zijn zangers/singjays van zijn kaliber die Jamaica naar ons toe brengen, met hun compromisloze attitude, de stem rauw naar voor gemixt, botsend tussen wanhoop en mystiek. Om uiteindelijk op te gaan in liefde. Ook Jah Mason zong uitgebreid de lof van Haile Selassie maar het waren toch vooral de eigentijdse lovers tunes in het tweede deel van de show die ons definitief over de streep trokken. Gestoeld op stokoude Studio One riddims (soms amper herkenbaar) hoorden we smachtende tunes als Princess Gone, zuivere blues eigenlijk, zeker toen Jah Mason een paar keer een onvervalste hartenkreet slaakte. Ik ga u niet vervelen met de titels van al die klassieke riddims (ik heb ze ook niet genoteerd) maar ik kan u verzekeren dat het jonge volkje in de Petrol weer stond te dansen op muziek uit een tijdperk toen zelfs hun ouders amper geboren waren.

De show duurde meer dan 2,5 uur en wij hebben de hele tijd staan genieten, cool & calm, niet jumpend of euforisch, maar in meditation zoals alleen de ware rasta's die bij ons kunnen oproepen.

De set werd overigens geopend door Iriginal Abraham, ooit gitarist van Ras Fire's Rightious Rockers, nu volwaardig lid van de succesvolle Hollandse reggaeband Beef en sinds vorig jaar ook toaster, het enige juiste woord voor iemand die de old skool rub-a-dub style zo hoog in het vaandel draagt. Nog een beetje onzeker als frontman, en één song is ook te weinig om een oordeel te vellen, maar we zullen Iriginal Abraham nog wel vaker tegenkomen.

Ook de toasters van Giraffe Sounds (oa. Saimn-I) voelen zich goed thuis in het Jamaicaanse patois van de jaren '80 en Sugar Charly verschafte hen daarvoor ook de ideale soundtrack. Volgende afspraak in de Petrol: Bounty Killa!