Reggae on the frontline: Don Carlos & Dub Vision Band @ Petrol

Helemaal in het begin heette hij Don McCarlos. Hij zong toen nog bij Black Uhuru (fraaie medley in de show!), met wie hij hier trouwens ooit nog opgetreden heeft. Maar hij profileerde zich ook als nieuwe stem in de dancehall, zo rond 1980. Het waren de hoogdagen van de rub-a-dub en Don Carlos liet zich gewillig meevoeren op de riddims van Bunny Lee en andere producers. Onze eerste kennismaking: de 12" 'Gimme Gimme Your Love' op het mooie Negus Roots label van Robert Flako, waarop de zanger voor het eerst zijn typerende Wowowowo liet horen, uitlopend in een fantastische dub, met op de B-side een heerlijke toast van Papa Tullo. Wij wisten toen meteen: dit is een wereldzanger.

Daarna dook Don Carlos op bij Henry 'Junjo' Lawes, Meneer Rub-a-dub in persoon, en leverde het gedragen Special request to each and everyone af, een ongewoon orchestrale reggae tune. De Blacka Dread productie (UK) van 'From Creation' was dan weer een overtuigend experiment in galmende dub, drum & bass in de zuiverste vorm. Tussendoor gooide Bunny Lee de LP 'Pure Gold' op de markt, met riddims die we ook terugvinden bij Johnny Clarke en Sassafras. Bij ons weten staat daar de enige studioversie op van 'Satta Massagana', de klassieker waarvan Dub Vision vrijdag een smetteloze live uitvoering bracht, inclusief perfecte blazers, trompet en saxofoon. Wat kan rootsreggae mooi zijn als alle ingrediënten in de juiste verhoudingen in het recept verwerkt worden. Freddie McGregor had in Geel misschien wel een Jamaicaanse band bij maar in vergelijking met deze Amerikanen was dat eerder een bejaard balorkestje.

Don Carlos zelf had trouwens ook veel meer power in huis dan Freddie. Hij stond met heel zijn ziel en lichaam op het podium, even positief en warmhartig als McGregor maar daar bovenop ook nog eens als een echte rootsman. Zoveel vertrouwen had de zanger dat hij het publiek uitnodigde om hem hun verzoeknummers toe te schreeuwen. Het viel me op hoe zowat iedereen zijn eigen favorieten bleek te hebben. Zo was ik van plan om 'Johnny Cool' te roepen, of 'Springheel Skanking', maar ik werd overbruld door tientallen andere titels. Waarvan Don Carlos er twee meteen inzette met de groep en de rest heel mooi a cappella ten gehore bracht, tot ontroering van de mensen op de voorste rijen. Andere hoogtepunten: 'Laser Beam', 'Frontline' (waar reggae zich per definitie situeert) en een ronduit meesterlijke versie van 'The Drifter', toch al een van onze favoriete riddims, met denderende blazers.

Eén prachtig meisje kon zich niet bedwingen en kroop op het podium. Anderen volgden haar voorbeeld, mannen en vrouwen, niet agressief, niet dronken of vervelend, maar gewoon in de roes van de muziek en Don Carlos' stem. Eén rustige securityjongen volstond om de fans weer in de zaal te krijgen.

Zijn grootste hit, 'Just A Passing Glance' (een blik van de keizer, meer heb je niet nodig om het licht te zien) bewaarde Don Carlos als toegift. Ik stond nog altijd op de plaats waar ik voor het optreden toevallig een vriend had opgezocht, helemaal vooraan op de eerste rij, en dat overkomt me nog maar hoogst zelden.

Er viel vrijdag nog een en ander te beleven. Hotel Amigo , de groep rond Jenne Decleir, leek enigszins miscast (weinig positieve reacties gehoord) maar misschien moeten sommige reggaefans maar eens leren om wat meer open te staan voor andere vormen en geluiden. Mij deed Hotel Amigo bij momenten denken aan The Police en The Clash, toch geen foute referenties, en wie zijn ding probeert te doen in de eigen moedertaal (Antwerps en "beschaafd" Nederlands) kan altijd op onze verscherpte aandacht rekenen. Rock met zware reggae en latin accenten: zo zou je de sound van Hotel Amigo kunnen omschrijven, en ik was eerlijk gezegd mee. Het blowerslied 'Weg Van De Planeet' (een opsomming van alle soorten en stijlen) zou volgens Decleir niet gedraaid mogen worden op Studio Brussel. Join the club! Dat is nu precies de minachtende en burgerlijke houding die reggae en rastafari al zo lang ondergronds houdt. Zichzelf wel een jongerenzender noemen maar vooral niet praten over wat jongeren doen en bezighoudt, en zeker niet over illegale, gevaarlijke drugs. Voor zover een reggaeritme op zich al niet onverteerbaar is op Studio Brussel.

Jenne Decleir stond nog wat geforceerd aan te kondigen en naar het publiek te lonken, maar ik geloof in dit groepje. Zij het wel buiten de reggaescène.

Grootste verrassing van de avond: Crucial P die zich eindelijk de allures van een echte promotor durft aanmeten. Zo moet je als MC een grote reggaenaam aankondigen.

Grootste ontgoocheling: de voze hits die de sound erdoor jaagde. Net de stomste reggaenummers worden vaak de grootste hits (vanwege minder intens en gevaarlijk) en precies daarom speelden wij die vroeger niet, kochten we dergelijke plaatjes zelfs niet. Is dit soms een postmoderne hype die ik gemist heb? Don Carlos inleiden met 'Someone Loves You Honey', 'Just Don' Want To Be Lonely' en andere commerciële brol? Hebben de Jamaicanen daarom zoveel fantastische platen gemaakt, dat we nu een hele avond naar Top of the Pops moeten luisteren?