Freddie McGregor speelt jukebox op de Bob Marley Bashment in CC De Werft

Zes redenen waarom deze Bob Marley Bashment niet echt een memorabele avond was:

1. Weed Family hoort niet thuis op een podium maar in de dancehall. Sterke, zelfgebouwde riddims, goeie, Franstalige rappers, dat wel. Meteen het laatste "concert" van deze crew (een spin-off van Panache Culture), wat toch wat bevreemdt. Dit optreden was namelijk de hoofdprijs van de Catch A Mic contest op Reggae Geel, een wedstrijd om nieuw talent in de schijnwerpers te plaatsen. Als de winnaars er dan prompt mee ophouden, staan we natuurlijk nog verder van huis.

2. Singing Sweet, de vervanger van Delly Ranks, was een absolute miskleun, singing much too sweet, met als dieptepunt de popcampklassieker 'Donna' in een halfzachte reggaeuitvoering. Gelukkig na drie nummers al verdwenen.

3. Chino, de zoon van Freddie McGregor, is niet beter of slechter dan "onze" Omar Perry. Hij moet hopen dat hij straks op Reggae Geel staat om toch nog maar eens in België te kunnen spelen.

4. Er zaten een paar uitstekende muzikanten in de Millennium Band (toetsen, drums, Dalton Brownie) maar een artiest van deze garnituur moét gewoon blazers meebrengen, én een volwaardig koortje. Als dat er niet af kan, engageer je beter een jong en opkomend talent.

5. Freddie McGregor bracht een al te voorspelbare set van Bob Marley en Dennis Brown covers, een selectie uit Sing Jamaican Classics (nog meer covers) en een handvol eigen songs (versions van klassieke riddims, aangevuld met zijn twee wereldhits 'Big Ship' en het ultravoze 'Just Don't Want To Be Lonely'). Blij dat we nog eens een lesje Jamaicaanse muziekgeschiedenis krijgen (met een brok ska als toegift, net als vorige week bij Max Romeo - andermaal 'Wings Of A Dove') maar het had allemaal wel wat rauwer en spannender gemogen. Deze show hoorde eigenlijk thuis in Las Vegas, zoals Jah Rebel terecht opmerkte.

6. De Werft is en blijft een ongezellige zaal waar alleen de kracht en de uitstraling van de artiesten positieve vibraties kunnen creëren. En zulke artiesten waren er dus niet.

Enig lichtpunt (en dan nog alleen omdat wij al op een gevorderde leeftijd zijn): Sugar Charly & Giraffe Sound, met hun onuitputtelijke voorraad telkens weer verrassende vinylplaten.