De vuurdoop van Onesty (en daarna Max Romeo)

Ik denk dat ik alleen Burning Spear en Horace Andy nog vaker heb zien optreden dan Max Romeo, en dat is geen toeval. Ik ga net telkens opnieuw kijken omdat de heren mij nooit ontgoochelen. Dit zijn oorspronkelijke rootsmannen, met sterke eigen songs en tientallen jaren podiumervaring. Nieuw materiaal brengen ze zelden, soms echt te weinig, maar ze beseffen natuurlijk maar al te goed dat ze hun grote klassiekers toch nooit meer zullen evenaren. En wij, de fans van vroeger en vandaag, smelten toch altijd weer weg als we die parels te horen krijgen, zeker als er een degelijke band op het podium staat. Max Romeo toert sinds enkele jaren met een groep rond trombonist Nambo Robinson (ook bekend van Sly & Robbie èn van Mystic Revelation of Rastafari), inclusief saxofoon en backing zangeres, en dat gezelschap legde in de Petrol een foutloos parcours af, met naadloze overgangen en tempowissels, en spectaculaire dub excursions. Titels? 'War Ina Babylon' als onverbiddelijke binnenkomer, 'Melt Away' en 'Selassie I Forever' als meest "recente" hits, het voortrazende 'Marching' als grootste verrassing van de avond, en 'Perilious Times' als meest apocalyptische moment. 'Every Man Has To Know', 'Let The Power Fall On I', Clive Hunt's 'Milk And Honey', 'Three Blind Mice': wie zei ook weer dat Max Romeo maar één belangrijke plaat heeft gemaakt?

Hoewel zijn twee prijspaardjes altijd wel 'One Step Forward' en 'Chase The Devil' (give thanks to The Prodigy) zullen blijven, ook dit keer weer het overtuigende orgelpunt van de show. Voor de toegift restte Max Romeo toen alleen nog maar een cover van 'Fire Fire' en een vrolijke ska medley, maar tegen dan was de zaal al aan het volstromen met jong grut dat kwam drummen en bassen.

De mooiste herinnering bewaren we hoe dan ook het voorprogramma, onze eigen Onesty (weg met punten en hoofdletters), de Antwerpse zangeres die recht uit de dancehall via het podium van Reggae Geel en de studio van Sensi P is doorgeschoten naar het grote Petrol-podium. Wij hadden haar op de Catch A Mic contest in Geel minstens in de finale willen zien, maar daar waren de andere juryleden het toen niet mee eens. De eerste opnames van Onesty klinken fris en veelbelovend, nu roots met een r&b flavour, en nu heeft ze met Dub Town Band ook de ideale begeleiders gevonden. Calabash (in tegenstelling tot eerdere berichten niet gesplit en opnieuw te boeken voor optredens) zou het wellicht even goed kunnen maar wij gunnen de groep van de vier Lokerse broers Ketami deze doorbraak. Altijd hun eigen weg blijven gaan, trouw aan de roots van de reggae, in de geest van rastafari, met de juiste spirit en een lach op het gezicht. Het enige wat mankeerde in de Petrol was een goede geluidsmix maar eerlijk gezegd viel ons dat pas op toen Max Romeo begon, en diens concert werd gemixt door de coolste live engineer die wij ooit gezien hebben. Maar we maken ons sterk dat de Dub Town Band ook beter kan klinken, en dat de sound en de dubs dan nog meer mensen zullen overtuigen.

Met Onesty heeft Vlaanderen eindelijk een volwaardige reggaezangeres. De nummers missen soms een catchy refrein, een hook die je bijblijft, en Tina zelf staat soms nog wat onbestemd (zij het altijd perfect ritmisch) te bewegen. Maar voor de rest stond er een sterke jonge vrouw op het podium, met een mooie, herkenbare stem en een charmante uitstraling, kortom alles wat je nodig hebt voor een fraaie performance, en die hebben we ook gekregen.

Onesty vertrekt deze week voor een maand naar Jamaica en hoopt daar opnames te kunnen maken bij een producer in Spanish Town waar ook Christophe onlangs op bezoek was. Rude boys rule in die buurt - take care, Tina! - maar dat is nu eenmaal de reality van Jamaica, de belangrijkste voedingsbodem van de reggae. De stem en de muziek van Onesty zullen na deze reis nooit meer hetzelfde klinken.