De plaat is beter: Manjul @ Zuiderpershuis

Veel goede wil en vibraties, dat wel. De multi-instrumentalist en overtuigde rastaman Manjul experimenteert al enkele jaren met spannende fusiereggae, reggae métisse zeggen ze in zijn geboorteland Frankrijk. Eerst bouwde hij een studio op Réunion, daarna in Mali, het thuisland van zijn vader. Hij werkte samen met artiesten uit de hele wereld en produceerde ook enkele gevestigde Jamaicaanse rootsartiesten, waaronder Sugar Minott. Maar Manjul is vooral gek op dub, de galmende reflectie van de reggae. In het spoor van de grote Jamaicaanse meesters creëert hij in de studio een feest van echo's, speciale effecten, loodzware bassen en sprankelende drums, zalig lang uitgesponnen en met veel ruimte voor instrumentale solo's. Echt nieuw is de inbreng van Afrikaanse geluiden (vogels, water, de wind…), instrumenten en akkoorden, die als vanouds hun eigen verhaal vertellen, maar dan wel op een ritme van over de oceaan. Helemaal mooi wordt het als Manjul daar ook nog eens Afrikaanse stemmen doorheen mixt, van Amadou & Mariam, Tiken Jah Fakoly en andere namen die ook in Europa bekendheid genieten.

Maar die stemmen waren er in Antwerpen dus niet bij. De naam van de eerste gastzanger is mij ontgaan, en dat had alles te maken met zijn flauwe performance. Wat onbestemd zingen, een paar keer tokkelen op een marimba en een kora: het resultaat reikte nog niet tot aan de enkels van de muzikale sprookjes op 'Dub To Mali 1 en 2', twee van de origineelste en meest vernieuwende reggaeplaten ooit gemaakt, die meer dan welke andere Afrikaans gekleurde productie ook een brug slaan tussen het zwarte continent en Jamaica. Een gemiste kans dus maar we veronderstellen dat extra muzikanten te duur zouden uitvallen, en die zouden niet eens Tiken Jah Fakoly of Amadou & Mariam moeten heten.

Wat restte, was een potje gammele live dub, met Manjul zelf op bas, niet strak, niet cool, gelukkig af en toe opgefleurd met enkele lijntjes saxofoon en dwarsfluit.

'Zion Prophet', het recente debuutalbum van de Guinese zanger Takana Zion is geen vocaal meesterwerk maar door het creatieve dub- en mixwerk van producer Manjul toch een opgemerkte uitgave. De muziek varieert van meditatieve nyahbinghi over zware rootsreggae naar dartele dancehall, opgesmukt met etnische klanken, de taal verschuift van Engels en Frans naar soussou en malinke. Het is nog even afwachten of al die nuances live ook tot hun recht komen, schreven wij vorige week op deze plaats en die twijfels bleken terecht. Als Takana een Jamaicaan zou zijn, zou hij niet boven de middelmaat reiken, én we zouden hem beter verstaan.

De vele mensen die vooraan stonden te dansen, zullen het wellicht niet met me eens zijn maar dit was geen sterk concert. Manjul slaagt er voorlopig niet in om zijn betoverende studiosound naar het podium te vertalen.