Uman op avontuur in muziekcentrum TRIX

We waren zaterdag al in Luik geweest, voor een reggaefestivalletje georganiseerd door de onovertroffen Weed Family en Sun is Shining. Prima vibes daar, fantastische sound, en in de namiddag een reasoning over reggae in België, waarvoor ook een drietal Vlaamse brethren waren uitgenodigd. Crucial P, Rigo Reggae Geel en uw dienaar. Zou er nog een ander muziekgenre zijn waar de contacten tussen Vlaanderen en Wallonië zo hecht zijn als in de reggae? Of waar Afrikanen en Marrokanen zich zo ongedwongen ophouden met bleekscheten? Ze zijn daar in Luik wel behoorlijk onder de indruk van het grote aantal sound systems en deejays in het noorden van het land, maar daarvoor hebben zij natuurlijk wel de beste artiesten, Panache Culture en Uman.

Panache speelde eerst een concert in Luik, waarna bassist Mohammed Hamra meteen vertrok naar Antwerpen voor de showcase van Uman. Daar was niet zoveel volk komen opdagen, ongeveer 200 mensen (er was die dag heel veel te doen in reggaeland), maar onder hen wel het kruim van de sound system crews én een afvaardiging van platenfirma Pias. Het is bij ons weten de allereerste keer dat een platenmaatschappij zich inzet voor een Belgische reggaeartiest, dus dat verdient op zich al applaus.

De band van Uman bestond naast Mohammed uit een gitarist, een drummer en een vocalist. Dat leek wat mager om de finesses van het nieuwe album live over te brengen en toch lukte dat, met behulp van een paar welgemikte samples, wonderwel. Ook de sound zat goed in TRIX, ongewoon zuiver en toch met genoeg power. De ruiten hoeven er niet uit te trillen om reggae door merg en been te laten gaan.

Trix is overigens geheel rookvrij maar heeft gelukkig wel een groot terras. 

En dan stond er natuurlijk een geweldige zanger/singjay op het podium, een man die de stap durft zetten van harde ragga en rootsreggae naar een geluid met een heel eigen Europese stempel, zonder die oorspronkelijke inspiratie te verloochenen. '184 Centimètres' kreeg de crowd als vanouds in de dancehall aan het springen en fluiten. 'Guerres Saintes', op plaat een prachtige song met Brell-allures, groeide op het podium uit tot een militant anthem. Maar Uman ontroerde ook, met heldere, goed verstaanbare teksten over de twijfels en onzekerheden in het leven, en over zijn eigen plaats in die verwarrende wereld.

Zelfs de soukous van 'Comme On A Dit' ging er in TRIX in als zoete koek, niet in het minst door de authentieke uitstraling van Uman zelf, die zich almaar beter amuseerde. Dat de set halverwege werd stilgelegd voor een medley van zijn grootste hits, leek heel even ongepast maar was in feite een uitstekende vondst en gaf de show een bijkomende adrenalinestoot. Zeker toen de band het geluid van de sound system overnam en Uman weer op het podium verscheen. Een kleine spliff break misschien?

Uman nam afscheid met zijn versie van de Revolution riddim, veel te snel naar onze smaak maar dit was dan ook een showcase voor zijn nieuwe plaat die u intussen al lang in huis zou moeten hebben. De eerste naam voor de 30ste editie van Reggae Geel ligt al vast.