Reggae history with Black Uhuru & Abyssinians @ Petrol

Een lekker vol huis voor twee cruciale namen uit de reggaegeschiedenis. Abyssinians hebben tussen 1969 en 1979 enkele van de mooiste roots classics gemaakt, waarvan 'Satta Massagana' is uitgegroeid tot het absolute anthem van de rasta's. Black Uhuru brouwde in de jaren '80 samen met Sly & Robbie een heel aparte sound die tot vandaag verbazend eigentijds klinkt. Michael Rose en de nagenoeg onzichtbare Duckie Simpson hadden naast een zangeres een band meegebracht die de riddim twins misschien niet naar de kroon stak maar de songs toch alle eer aandeed, opgesmukt met spectaculaire dubs. 

Die groep stond vorig jaar ook op het podium van Petrol toen Joseph 'Culture' Hill daar zijn laatste concert gaf. Ryan, de MC van dienst, eerde de zanger met een korte vertolking van 'I'm Not Ashamed' maar deed de magie nadien teniet met een pretentieus eigen nummer en een bespottelijke waarschuwing tegen het maken van video-opnames. Er zijn dus nog mensen die YouTube als een bedreiging zien en niet beseffen dat vooral ondergrondse stromingen als reggae iedere vorm van promotie kan gebruiken. Alsof iemand zulke amateurfilmpjes ooit zou kopen of verkopen.

Abyssinians deden het ook al met dezelfde band, dus zonder blazers, zoals die er een paar jaar geleden in Geel wel bij waren. Jammer, want de grote klassiekers van het trio (met Bernard Collins en Donald Manning als originele leden) hebben bijna allemaal mooie horns-partijen. Maar het blijven natuurlijk wel klassiekers en de samenzang van Abyssinians is even uniek als die van Israel Vibration, The Congos of voor mijn part The Everly Brothers en The Beatles. 'Declaration Of Rights', 'Y Mas Gan', 'Know Jah Today', 'Abendigo' en 'African Race': het was niet de eerste keer dat we ontroerd werden door de pure schoonheid van de songs en de zang van Abbssyinians (Abessinië was een oude naam voor Ethiopië, voor wie het nog niet mocht weten). 'Satta Massagana' is en blijft een ongelooflijk mooi nummer, muzikaal en tekstueel een van de beste reggaesongs ooit. Dat wisten we natuurlijk al maar daardoor maakt zo'n song ook telkens weer indruk, zeker in de superdeluxe-uitvoering van vrijdag.

En dan moest Black Uhuru nog komen. Ik citeer uit eigen werk, zomer 2005: "Waarom, oh Jah, zijn Michael Rose en Duckie Simpson destijds niet gewoon samengebleven? Nu pas blijkt dat ze Sly & Robbie niet nodig hebben om die unieke sound ook live te creëren. 'Abortion' (een fel anti-abortuslied, voor alle duidelijkheid), 'Plastic Smile', 'World Is Africa', 'Sensimilla', 'Happiness', 'Party In Session': weinig groepen kunnen zo'n mooie lijst reggaeparels voorleggen als Black Uhuru. Of moeten we zeggen Michael Rose, want Simpson stond vooral dreigend te wezen in de duisternis en de vervangster van Puma werd niet eens voorgesteld. Maar wel een geweldige band dus, in staat om alle fasen in de carrière van Black Uhuru vakkundig te evoceren."

Het enige verschil met toen was dat Michael Rose op het einde een nodeloze egotrip maakte, een vergeefse poging om zijn nieuwe solo-album te promoten. De norse Simpson was toen al lang van het podium verdwenen. Maar Rose heeft toch wel een fantastische stem, moest ik nog maar eens vaststellen. Mijn lijstje van beste reggaezangers is jaar en dag onveranderd gebleven maar in Petrol heb ik besloten dat Michael Rose gewoon binnenkomt in de top 10. Had al veel langer moeten gebeuren, denkt u misschien, maar de concurrentie in die lijst is natuurlijk niet mals. Dennis Brown, Alton Ellis, Slim Smith, Justin Hines, Toots Hibbert, Bob Marley, Gregory Isaacs...: begin er maar aan.