Mattafix in Darfur

Schitterende videoclip van Mattafix, geweldige song ook, 'Living Darfur', maar is dat eigenlijk wel cool, opnames maken in een vluchtelingenkamp? We weten dat half Hollywood zich inmiddels bekommert om het lot van de door een burgeroorlog geteisterde bevolking in Darfur, George Clooney voorop, maar dat is nog wat anders dan vrolijk staan dansen in een plaatselijke bouwval. Ook Marlon Roudette, de zanger met het bijna vrouwelijke stemgeluid, werd heel even door twijfel bevangen toen de crew in Darfur arriveerde. "Maar ik wist dat we met iets belangrijks bezig waren en naarmate ik meer kinderen zag lachen en reageren, gingen de opnames mij almaar beter af. Voor de beelden in de eerste helft van de clip had ik een oortje in en stond ik dus in mijn eentje te zingen. De kinderen begonnen mee te doen en tegen de tijd dat we de muziek daadwerkelijk konden afspelen, stonden ze allemaal mee te zingen."

Een beetje zoals wij vorig jaar met 'Big city life', de eerste grote hit van Mattafix, ook een sterk sociaal bewogen nummer maar vooral een fris nieuw geluid in de afdeling dansbare popmuziek. Het duo Marlon Roudette/Preetesj Hirji komt uit de Britse underground van reggae, drum'n'bass, jungle, garage, elektro en Bollywood, met een scheut Caribische steeldrums erbij, want dat is het instrument waarmee Roudette op het eilandje St.-Vincent tot voor een paar jaar de kost verdiende.

"Big city life was eigenlijk té succesvol," zegt Roudette. "We hebben een tijdlang achter onszelf aangelopen. Eerst was het nummer uit op het onafhankelijke Buddhist Punk label maar al na een paar weken stond EMI aan de deur, en nog een week later hoorde je de single in prime time op de radio. Plots moesten we live spelen en opvolgers bedenken. Dit album is veel consistenter dan het eerste."

Het leven als popster bevalt de zanger intussen anders uitstekend, zij het vooral omdat hij zich nu uitsluitend met muziek kan bezighouden. Exclusieve VIP-behandelingen zijn aan hem niet besteed. "Wij kanten ons tegen elke vorm van exces. Wij hoeven geen crew van twintig mensen die allemaal eerste klasse reizen, zo zuig je de muziekindustrie nog verder leeg. Wij geven ook veel muziek weg, via internet. Midifiles waar de fans zelf mee aan de slag kunnen. Preetesj en ik geloven nogal in het concept van delen, ook wat onze muziek betreft."

Marlon Roudette zelf is een muzikale veelvraat. Hij noemt de meest onwaarschijnlijke inspiratiebronnen (Simon & Garfunkel: 'I love that shit!') en maakt er ook dankbaar gebruik van. Zijn hoge Garfunkel-achtige stemgeluid kenden we al en op Living zingt een Zuid-Afrikaans koor mee, zoals destijds op Simons Graceland. "Ik heb al die oude muziek zelf ontdekt," zegt hij trots. "Ik was vroeger, toen ik nog op St.-Vincent woonde, een grote fan van Bob Marley, in het bijzonder van zijn vroege Lee Perry-platen. Maar ik vroeg me af waar hij vroeger naar luisterde. Sam Cooke, Otis Redding, Amerikaanse soul. En waar haalden zij dan weer hun inspiratie? Gospel en blues. Zo ontdek je geleidelijk de hele muziekgeschiedenis. Bij mijn zijn alle muzikale grenzen vervaagd."

CD Rhythms and Hymns (EMI) uit op 12 november.