Rototom Sunsplash 2007: Antwerp Massive reports!

Dag 1: Vrijdag 6 juli 2007

Aangekomen op het festival, viel ons meteen de prachtige en kleurrijke inkleding van het festival op. Aan de ticket-office was een prachtige muurschildering te zien van Mr Robert Nesta Marley, geschilderd met een GROOT hart voor de reggaemuziek. Het werk van een echte (reggae)artiest? Op het festivalterrein werd je meteen overspoeld door een vrij grote markt met allerlei prularia en ook enkele interessante muziekkraampjes. Het terrein leek op zich niet erg groot, net als het podium, maar het lag te midden van enkele bergen die het geheel die extra "natural mystic" gaven.

We werden getrakteerd op een stevige show van Maxi Priest, die het onderste uit zijn kan leek te halen en de ene hit na de andere speelde. Hij bleek dan nog een verrassing te hebben, en daar stond plots een vurige Red Fox aan zijn zijde. Het publiek kon niet beter opgepept en opgewarmd worden, en dat net voor het concert van Sizzla, waar veel volk leek op te wachten (Sizzla trad blijkbaar voor de eerste keer in Italië op, red.).

De show die Sizzla bracht leek erg veel op die van in Petrol, met hier en daar enkele aanpassingen. We zagen een erg energieke en entertainende Sizzla, die de massive gek maakte. Sizzla kon op veel support, fire en horns rekenen. Opvallend vanaf de eerste avond was één fanatiekeling die een constructie gemaakt had: "the hornmachine". Dit is een karretje met verschillende gasflessen op, verbonden aan enkel luidruchtige horns(verschillende tonen). Wanneer hij op zijn knopje drukte leekt het alsof er een toeterende boot voorbij kwam gevaren. In de dancehalltent maakte Richie Feelings (Stone Love) er nog een feest van met een prachtige mix van loversrocktunes.

Dag 2: Zaterdag 7 juli 2007

Dag twee begon met slecht weer: het was bewolkt, regenachtig en duidelijk frisser dan de eerste dag. We merkten voor de eerste keer de "carabinieri" (plaatselijke rijkswacht, red.) op, die er hier en daar een auto uitpikten om te onderwerpen aan een controle. Maar dit was dan ook de enige patrouille en politielast die we gedurende het hele festival opmerkten. Op het festivalterrein zelf is er geen spoor van politie te merken. De festivalsecurity is wel present, maar zolang je geen amok maakt zijn ze irie as can be...

Op de festivalweide was Junior Kelly de wei al stevig aan het opwarmen. Toch leek het publiek tijdens het de eerste optredens nog wat uitgeput van de vorige avond.

Verder stond die avond Africa Unite op het podium, een Italiaanse band, die blijkbaar al 25 jaar meedraait en op stevige respons van de Italian massive kon rekenen. Een gedetaileerde uiteenzetting over het opdtreden kunnen we echter niet geven, want onze aandacht ging toen uit naar de omliggende kraampjes waar je, buiten de klassieke Bob Marley t-shirts en reggaemutsen, ook echt leuke dingen kon vinden (platen, reggae art, kleine jamsessies, chill out tents, een Irie rasta pizza bakkerij...).

En dan was het eindelijk de beurt aan Bitty McLean. Spijtig genoeg zonder Sly en Robbie. Het was vrij goed te doen om vooraan aan het podium te staan. Zalig dus om een enthousiaste Bitty van op enkele meters afstand bijwonen. Hij trok de hele weide mee in zijn zwoele, pure reggaevibe en genoot zichtbaar van de vibes in het publiek.

Dag 3: Zondag 8 juli 2007

Een vurige, opzwepende General Degree leek even het slechte weer te doen vergeten. Hij gaf er een ongelofelijke lap op, waardoor het publiek niet anders kon dan hetzelfde doen. Later zijn we zijn persconferentie (één van de vele voordelen van Rototom, red.) gaan volgen wat best nog amusant was.

Zion Train bracht een heel gevarieerde show. Dub, Dubsteppers, drum&bass, het was er allemaal. De energieke, en best vreemde MC kreeg het italiaanse publiek hevig aan het springen en dansen. Maakten ook deel uit van de showcase: YT, Raiz en Marlene Johnson, die om de beurt hun dingen kwamen doen op de pompende beats.

Tussen de optredens door zagen we de Italiaanse Killacat en Gioman aan het werk. Deze, voor ons onbekende artiesten, konden op veel reactie in het publiek rekenen. Het feit dat ze hun energieke nummers volledig in het Italiaans brachten speelde dan ook sterk in hun voordeel.

Freddie Krueger (ex-Killamanjaro) stond 's avonds geprogrammeerd in de soundsystem tent en deed wat we van hem verwachtten: veel roepen krijsen, springen, op de draaitafel kruipen... Hij wist het publiek goed te entertainen, maar toch leek het alsof hij de kennis van het europese publiek zwaar onderschatte (een goede 8 Bob Marleys op een rij, wat Peter Tosh en meer overbekende reggaeklassiekers).

Dag 4: Maandag 9 juli 2007

Warrior King kwam met een sterk optreden op de proppen en wist de vibe er goed in te brengen. Gevolgd door Tony Rebel die er, afgezien van zijn prachtige stem, maar een platte vertoning op nahield. Toen Warrior King er op het einde van Tony's concert opnieuw bijkwam, maakte dit veel goed.

One Love Hi Powa (die ook met een platenstand op het festivalterrein aanwezig waren, red.) speelde een "thuismatch". De MC sprak bijna de volledige set Italiaans maar One Love wist het publiek vlotjes dansende te houden! Het werd duidelijk dat het Italiaanse publiek meer "mee" was met artiesten en sounds die zich ook in het Italiaans konden uitdrukken.

Dag 5: Dinsdag 10 Juli 2007

Gentleman and the Far East band! Zoals gewoonlijk gaf onze Duitse vriend een prachtige, tot in de puntjes afgewerkte show: veel energie, veel power en vooral veel liefde voor zijn muziek, maar ook voor zijn publiek!! Veel variatie in de show en veel verschillen in vergelijking met zijn vorige shows. De Gentleman "klassiekers" werden zo goed als allemaal in een ander jasje gestoken. Het was ook duidelijk te merken dat The Far East band, die een heel strakke set speelden, Gentleman's vaste band is. Ook Horace Andy gaf een indrukwekkende show. Zijn stem klonk prachtig. De band maakte enkele foutjes maar wist ze telkens mooi op te vangen. Een veel minder energieke show dan die van Gentleman, maar met een Horace Andy in een goeden doen. Zelf waren we zwaar onder de indruk van de stemkwaliteiten die Horace tentoon spreidde.

Na de optredens begon Big Bada Boom, een Portugese sound, met de opwarming, daarna nog gevolgd door Supersonic. De scherpe tong van Spida (MC) en de selectie van Panza werden door het publiek goed gesmaakt. New tunes, classics, dubplates,... alles was aanwezig om er een stevige avond van te maken. Als kers op de taart kwam, de bij ons misschien iets minder bekende, socaster Bunji Garlin het podium opgestormd voor een stevige soca show. Hij kreeg het publiek al snel op zijn hand en liet de mensen letterlijk van links naar rechts en van voor naar achter springen.

Dag 6: Woensdag 11 Juli 2007

De dag begon met Tokio Ska Paradise Orchestra, een groep gestoorde Japanners met een grote voorliefde voor ska. Het hoge tempo van de nummers en het ongelooflijke enthousiasme van alle bandleden werkte heel aanstekelijk en vooraan aan het podium ontstond spontaan een groot feest. Verstaan wat er werd gezegd in de nummers was echter iets moeilijker!

Perfect, een kleine maar energieke boboshanti, stond tijdens zijn optreden geen seconde stil. Als een echte sprinkhaan sprong hij heen en weer en bracht zijn nummers met veel energie en overtuiging. Een heel compacte strakke set met een Perfect in goede doen.

Fantan Mojah kwam geweldig gekleed het podium op en wist direct de aandacht van het publiek te trekken met een groot aantal van z'n hits. Na een paar nummers kreeg hij het wat al te warm en trok ostentatief zijn vest en t-shirt uit. Deze keer niet om met zijn spieren te rollen maar om Jacob Miller-gewijs een hele show te geven van indrukwekkende belly-moves. In tegenstelling tot op Reggae Sundance vorig jaar gaf hij de indruk veel nederiger te zijn en zijn nummers met meer overtuiging en liefde te brengen!

Anthony B is een geboren performer! Zijn set werd goed begeleid door de band en Anthony zelf was in goeden doen. Spijtig genoeg hebben de meesten onder ons/jullie deze show al meermaals gezien en was er weinig verandering te merken.

Het optreden van Israel Vibration werd spijtig genoeg uitgesteld en vond pas de volgende dag plaats.

Dag 7: donderdag 12 juli 2007

Jah Mason bewees zich in het verleden meermaals als sterke live artiest en ook die avond was niets minder waar. Opmerkelijk was dat hij speelde met de Duitse Feueralarmband. Een sterke stem en een sterke performance met voldoende tempowisseling en variatie, ook al ging het publiek niet telkens uit zijn dak.

Ziggy Marley lijkt in veel opzichten op zijn vader: de manier waarop hij op een podium staat, zijn gitaar vasthoudt, de klank van zijn stem,... Hij bracht een groot deel eigen nummers maar speelde zoals verwachht ook veel classics van zijn vader.

Soundquake speelde normaal pas vrijdag maar werd eerder opgetrommeld omdat Ricky Trooper (ondertussen al niet meer ex-Killamanjaro maar een man met twee sounds ) verstek had gegeven. Ze leverden, vanuit ons subjectief standpunt, één van de beste sets van het festival af: perfect afgestemd op het publiek en met veel overtuiging gebracht!

Dag 8: vrijdag 13 juli 2007

Groundation was goed en krachtig zoals gewoonlijk, maar leek een trage set te spelen. None the less: very irie!

Tanya Stephens bracht een leuke maar korte show. Zowel de mannen als de vrouwen in het publiek werden gecharmeerd en soms gechoqueerd door haar pittige bindteksten. Tanya Stephens verkondigde ook een duidelijke boodschap tégen het uitsluiten van mensen omwille van hun geloof, huidskleur, afkomst EN seksuele overtuiging!!!! Ze is daarmee één van de weinige grote reggeaartiesten die zich duidelijk op die manier profileert. De bekende en minder bekende Tanya nummers passeerden de revue maar spijtig genoeg was het optreden iets te snel gedaan.

Rayvon speelde eigenlijk een veredelde publieksopwarmer voor Shaggy. Hij demonstreerde het bereik van zijn stem en bracht een aantal nummers met hilarische lyrics. Toch leek het publiek vooral te wachten op de grote naam op de affiche.

Shaggy gaf het beste van zichzelf en bracht al zijn oude en nieuwe hits. Voor ons een zeer aangename ervaring om de man voor het eerst bezig te zien. Het enige minpuntje was de "feel" van de show: een heel afgelikt en strak pakketje entertainment. Al bij al toch een leuke afsluiter!