Midnite geeft concert van het jaar op Pole Pole Beach

Midnite, dat is in essentie bassist Ron en zijn jongere broer Vaughn Benjamin, de zanger van de groep, afkomstig uit St.Croix, een van de Amerikaanse Maagdeneilanden. Samen met een wisselende groep muzikanten hebben ze sinds 1998 drieëndertig (33!) albums uitgebracht die een heel nieuw licht werpen op rootsreggae. Niet zo jazzy en virtuoos als Groundation maar wel straight from creation. Vaughn zingt als een sjamaan, onvermoeibaar nieuwe lyrics spuiend rond één centraal thema: rastafari. Niks nieuws, zult u denken. We hadden toch al Burning Spear en Ras Michael? Vaughn is een rastaman voor de 21ste eeuw. Hij geeft rastafari een plaats in een allesomvattende cosmologie, in een denk- en leefwereld waarin alles en iedereen met elkaar verbonden is, met als stralend middelpunt Haile Selassie, king of kings, lord of lords, conquering Lion of the Tribe of Judah.

De muziek: kraakheldere roots met het hart in Kingston rond 1976. Bas, drums, ritmegitaar, gitaar en toetsen: een simpele bezetting maar een schitterende, meteen herkenbare sound. Geen afgeleefde riddims maar telkens weer nieuwe tunes waar Vaughn moeiteloos overheen gaat, vrijer en sterker dan eender welke Jamaicaanse rastaman van zijn generatie. En toch zonder ego: zelden zo'n authentieke mens ontmoet.

Om 11 uur verscheen Midnite op het podium en begon te spelen. Geen aankondiging, geen begroeting, gewoon meteen naar het bot. 'Ras To The Bone': het bleek ook live een klassieker in wording. Wij herkenden 'Great Zimbabwe Walls', 'New Life' (leadzang Ron Benjamin, voor de rest ook een voortreffelijke backing vocal), 'Meditation', 'Love The Life You Live (Lead The Life You Love)' maar ook de andere songs klonken als oude bekenden. Voor het eerst in jaren stond ik nog eens helemaal vooraan op een concert, helemaal in de ban van een reggaezanger, van zuivere rootsreggae, van positive vibration, van knowledge en understanding.

Midnite spon de meeste nummers zalig lang uit en had daar ook de muzikanten voor. Wat een band! Een uur en drie kwartier alstublieft, met helemaal op het einde nog een akoestisch duet van de broers, 'Israel', ingetogen nyahbinghi (die hen net zo goed af gaat als geavanceerde maar nog altijd heel rootsy computerriddims).

Er was veel reggae en dancehall te horen op Pole Pole Beach, na Midnite draaiden zowat alle dj's Jamaicaanse muziek, en het is ook een schitterende locatie, op het strand, met al die sfeerrijke straatjes en tentjes, podia en dansvloeren. Ik hoef u niet te vertellen dat deze avond mij nog heel lang zal heugen.