Ska-ntwerpen in Rivierenhof: we want Doreen!

The Skatalites stonden vorig jaar al in het Rivierenhof, en dat viel toen een beetje tegen. Woensdag waren de heren wel in vorm, met de immer betoverende Doreen Shaeffer als gastzangeres en de saxofonisten Lester Sterling en Carl Bryan als enige nog levende "original" Skatalites, zij het dat ze toen toch in de schaduw stonden van Tommy McCook en Rolando Alphonso. Sterling en Bryan behoren wel tot het uitverkoren kransje sessiemuzikanten dat reggae in de jaren '60 en '70 mee vorm heeft gegeven. Evenveel vroege reggae en rocksteady als ska in de set dus, maar dan wel op de wijze van The Skatalites begin jaren '70, subtiel, jazzy en vernuftig. Droge, onverstoorbare drums, permanent voedende bas, zoete toetsen en uiteraard doorspekt met briljante solo's op trompet, trombone en sax. 'El Pussycat Ska', 'Freedom', 'Guns Of Navarone', 'Simmer Down' (Doreen!), 'Real Rock' en wat ons betreft het hoogtepunt: Ken Boothe's 'When I Fall In Love', opnieuw met Doreen Schaeffer als stralend middelpunt (hoewel ze de hele tijd bescheiden opzij bleef staan, weg van het voetlicht). Doreen heeft meer weg van een Jamaicaanse bomma (wat ze natuurlijk ook is) dan van een professionele zangeres maar dat maakt net ook haar charme uit. En die ongeschonden, haast meisjesachtige stem natuurlijk, waarmee ze in de sixties zo veel tracks van The Skatalites heeft opgeluisterd. 

The Slackers deden het dit keer zonder zangeres (Susan Cadogan) en ook Glen Adams was er niet bij, de legendarische toetsenist van The Upsetters. Iets minder gevarieerd en beklijvend dan tijdens hun vorige doortocht dus maar wel even onweerstaanbaar. The Slackers spelen hoofdzakelijk ska, rocksteady en vroege reggae, en het zestal doet dat uitermate strak. Dave Hillyard, onlangs nog met zijn eigen band in TRIX, toeterde opnieuw de pannen van het dak, of in dit geval: de bladeren van de bomen. De combinatie van een rauwe rockstem met een Tony Hadley-achtige (Spandau Ballet) tenor vormt een waardig alternatief voor de etherische harmonieën van de grote Jamaicaanse voorbeelden.

Het New York Ska Jazz Ensemble moest openen, en dat is op zo'n lange avond altijd riskant. Om 7 uur waren er in het amfitheater nog maar een paar tientallen mensen. Zo zijn wij, reggae people. En toch stond tegen middernacht weer iedereen op de banken, of vooraan bij het water. Ska almighty!