Roots rock reggae met Soldiers of Jah Army @ VK

Soldiers of Jah Army staat op het podium met een echte rock attitude. De dreadlocks van bassist Bob Jefferson doen eerder denken aan de haardracht van Zac Larocca (Rage Against The Machine) of Bad Brains, en dat zijn ook de namen die je voor de geest komen als SOJA live staat te spelen. Je hoort geen strakke riddims maar stevige songs, geen spacy dubs maar jankende gitaarsolo's. Het ritme wordt opgevoerd van heavy roots naar springerige punkreggae. De stem van Joseph Hemphill ("hennepheuvel"!)  klinkt bij momenten als een Marley, ergens tussen Ziggy en Ky-mani, maar zinkt soms ook weg in de apathie van achteloze rock.

De percussionist van SOJA, Ken Brownell, maakte wel indruk op ons. De man leek zijn instrumenten wel te betoveren, zo kleurrijk en veelzijdig was zijn bijdrage aan een sound zo rauw dat hij wel alles uit zijn kast moést halen om er bovenuit te komen.

Maar verbazing, ontroering of bewondering zijn in de VK dus niet ons deel geweest. Daarvoor lag deze rockreggae toch net iets te ver van ons bed. Wat een verschil ook backstage als er geen Jamaicanen rondlopen. Die hele entourage wordt er plots een stuk saaier door.

Ik was nochtans meteen verkocht toen ik dat eerste nummer van die laatste CD hoorde, 'Open My Eyes'. Klassieke one drop rootsreggae, een heerlijk slepende gitaarloop er doorheen, de stem en de tekst van een ware conscious man. U vraagt referenties? Die gitaar wordt gestreeld door Junior Marvin. Er zijn nog een paar gasten op dit album, waaronder een Puertoricaanse zanger en toaster Go-Go Mickey, maar het is toch de huisgemaakte sound van SOJA die het verschil maakt. Net iets minder jazzy en vernieuwend dan Groundation, meer 10 Ft. Ganja Plant (ook Amerikaans) maar daardoor ook geruststellender en relaxter. Wel met the works: rijpe blazers, lekkere percussie, goed getimede arrangementen, mooi gedoseerde rockgitaren. 

De kracht van de lyrics begint pas na enkele beluisteringen goed door te dringen. Net als Groundation vertaalt SOJA de bijbelse metaforen van de rasta's naar eigentijdse standpunten en beschouwingen. Trotse, zelfbewuste statements en gedichten zijn het, over de levensweg die we individueel en collectief behoren te bewandelen, met een grote nadruk op de eigen verantwoordelijkheid. "What's right for me is not right for you...": klinkt simpel maar Hemphill bouwt er in 'Can't Tell Me' wel een schitterende tekst omheen. De teksten staan trouwens afgedrukt in het CD-boekje. Ja, ze zijn geschreven in Amerika, in Washington DC zelfs, de hoofdstad. Om maar te zeggen dat ze daar niet allemaal klakkeloos achter Bush aanlopen. 

Er staan 14 songs op deze plaat, waarvan geen enkele ondermaatse ('911' had wat minder springerig gemogen) en op het einde een epische compositie met violen. Ik ontdek nog bij elke beluistering nieuwe dingen, vooral tekstueel maar dat komt omdat de muziek intussen al vertrouwd klinkt, zoals dat gaat met sterke, tijdloze rootsreggae.