Richie Spice, sterk concert van een echte rootsman @ VK

Geen Spanner Banner, en ook geen Pliers, de beide oudere broers van Richie Spice die hij op zijn vorige tournee nog wel had meegebracht. Wij begrijpen dat er toen behoorlijk wat gekibbeld is over de pikorde op het podium - Pliers zou dan steevast zijn wereldhit van 1993 in herinnering gebracht hebben, 'Murder She Wrote'. Spanner Banner was wel in Brussel maar het gezelschap arriveerde veel te laat in de VK, dus zijn setje werd afgelast. Dat Richie Spice zelf ruim twee uur zou spelen, wisten we toen nog niet.

Wie wel even in de schijnwerpers mochten, waren de twee uitmuntende backingzangeressen. Met een bekoorlijke versie van 'Dreamland', Marcia Griffiths achterna, en een stralende nieuwe song maakten de twee dames meteen duidelijk dat het alvast niet aan hen zou liggen. Dat deed trouwens ook de band, Fifth Element, geen glad geoliede machine zoals Ruff Cut maar vier ingetogen muzikanten die eerder waarachtigheid nastreefden dan perfectie. Zo klinkt rootsreggae in 2007, even intens en organisch als Burning Spear of The Gladiators in de vroege jaren '70.

Hoe kan het ook anders, met een zanger als Richie Spice, zelf een overtuigde rastaman? De man heeft geen sterallures en speelt geen demagogische of voorspelbare spelletjes met het publiek. De show had een natuurlijke flow, en daar waren geen geraffineerde breaks of overgangen voor nodig. De rewinds kwamen telkens precies op het juiste moment. We lieten ons gewoon meedrijven op het ritme en de ingevingen van Richie Spice, en alles kwam goed.

Goed, een topzanger zal Spice nooit worden, maar dat pretendeert hij ook niet. Het is net die rauwe onvolkomenheid van zijn zangstijl die hem zo herkenbaar maakt. Als hij even uit de bocht gaat, is dat gewoon omdat hij meeleeft met de teksten die hij zingt, reality van het zuiverste soort. 'Blood Again', 'Black Like Tar', 'Earth A Run Red': het zijn geen voorspelbare roots lyrics die Richie Spice zingt, bij momenten even hard en compromisloos als die van de beste Sizzla, de stem die nog het best met die van Spice te vergelijken is. Je denkt wel eens dat het vals is maar dat blijkt dan wel degelijk zo bedoeld te zijn, als werd er eerder geklaagd dan gezongen. Weeping and wailing: ook dat is typisch roots, rastafari.

De riddims wisselden af tussen Studio One (Baby Why, Take A Ride...) en new roots, met als orgelpunt natuurlijk 'Marijuana 'pon Di Corner', zonder twijfel een klassieker van deze tijd. Gecreëerd door de jongens van Ruption Kru vertelde iemand mij in de VK, het gezelschap dat een paar jaar geleden nog heeft samengewerkt met Ras Fire. Toch aardig om te weten. Het was een volstrekt anarchistische uitvoering die we te horen kregen maar daardoor des te opwindender. En nog eens als toegift, om de muzikanten voor te stellen. "It's the healing of the nation...": wie het toen nog niet geloofde, zal wellicht nooit overtuigd kunnen worden. "Babylon don't like it..." maar dat mag geen bezwaar zijn om het heilige kruid te blijven vereren.

Sorry, we lieten ons even gaan. Sterk concert dus. Blij dat Richie Spice de verwachtingen heeft waargemaakt.