Party time met The Heptones in Het Depot, Leuven

Weinig artiesten hebben zo'n ingrijpende invloed gehad op de ontwikkeling van de reggae als Leroy Sibbles. Samen met Jackie Mittoo creëerde hij als zanger, bassist, songschrijver en arrangeur het gros van de klassieke Studio One tracks & riddims. Niet dat hij daar rijk van geworden is, integendeel, maar daar maalt de man niet om. "Ik voel me gezegend met de erkenning die ik overal krijg," zei Sibbles een paar uur voor het concert nog op zijn hotelkamer-: "Iedereen mag mijn muziek gebruiken en bewerken. Is dat niet de reden dat je muziek maakt?"

Maar niks gaat boven het origineel, en dat is waarom een concert van The Heptones per definitie een belevenis is. Als Leroy Sibbles van de partij is tenminste, wat sinds midden jaren '70 niet meer gebeurd was. Jammer dat Earl Morgan nu weer verdwenen is maar zijn afwezigheid werd goedgemaakt door de zanger van de High Notes, die zeker niet moest onderdoen voor de derde Heptone, Barry Llewllyn. De Nederlandse groep had de zaal eerder opgewarmd met een stevig setje ska (vooral 'Rub Up Push Up' klonk geweldig). Of zeg maar: nog meer opgewarmd want het was daar bepaald niet koel in het Depot. Een verrassend goed gevulde zaal trouwens, ik wist niet dat The Heptones zo'n grote fanbase hadden in Vlaanderen. We kennen blijkbaar onze klassiekers.

Juist, daar had ik het over. 'Party Time', 'Only Sixteen', 'Baby', 'Sea Of Love', 'Equal Rights': het zijn maar enkele van de vele klassieke tunes die The Heptones in Studio One hebben opgenomen en die in Leuven zeer waardige uitvoeringen meekregen. Vooral het blaaswerk, de percussie en de toetsen (Hammond!) stonden op het hoogste muzikale niveau. 'Mama Say', 'Book Of Rules' (met Llewllyn eenmalig als leadzanger), 'Cool Rasta': hoogtepunten van de roots & culture of foundation music uit de jaren '70. 'Rock And Come On Ya': de mooie 12" die promotor Giraffe Records vorig jaar zelf opnieuw heeft uitgebracht. 'Get Up Stand Up': geen obligate maar een hartverwarmende Marley-cover. De hoge, fijn geschaafde stem van Leroy Sibbles, hoewel niet meer zo jong en soepel als weleer, domineerde de hele set. Wat de engineer er soms toe verleidde om ook de muziek nog wat op te trekken, waardoor de subtiliteit van de liedjes en de arrangementen bij momenten verdronken in de totale sound.

Na heel lang en doortastend aandringen kregen we bovenop de schitterende toegift (twee roots songs die ik nog nooit gehoord had) zowaar nog een extraatje. Leroy Sibbles nam zelf de bas ter hand en introduceerde twee riddims die hij destijds zelf geschreven heeft, Full Up en Sata. Duizenden keren gecoverd intussen, waarvan één keer zelfs met wereldwijd succes (Full Up is het grondpatroon van Musical Youth's 'Pass The Dutchie'), maar niemand durft die baslijnen tegenwoordig nog zo rauw en kordaat inspelen als Leroy Sibbles.

Give thanks to Giraffe voor dit zalige concert. The Heptones waren hier nog nooit geweest en met Sugar Charly stond er ook een zeer authentieke roots-dj op het podium. Met twee iets minder overtuigende jonge toasters, maar daar wil ik niet over mekkeren. Leuven lijkt in elk geval goed op weg om reggae town te worden.