Made In Jamaica: mystieke openbaringen in Tour & Taxis

Te duur, zegden veel mensen, en daar kunnen we best inkomen. Maar voor die 35 euro kreeg je dan wel een schitterend programma voorgeschoteld, tegelijk muzikaal hoogstaand en historisch uiterst leerzaam. Jammer van die veel te grote, ongezellige hal maar wij hebben zondag ons prima vermaakt.

Het was eigenlijk al feest backstage, waar we eindelijk nog eens de mannen van Mystic Revelation of Rastafari mochten begroeten. Brother Bop was er wegens ziekte niet bij, Brother Sam is door een zware val zijn fysieke kracht en charisma kwijt maar authentieke rasta's als Putus en Time (de zoon van Count Ossie!) houden het heilig vuur brandend. Nyahbinghi, pocomania, revival: meer dan ooit vertegenwoordigt Mystic de vroegste en rauwste Jamaicaanse tradities, met de wortels in Afrika. 'Oh Carolina' (twee van de oorspronkelijke vier Mystics in de groep hebben het nummer in 1959 mee ingespeeld) en 'So Long Rastafari' (instrumentaal) kwamen nog het dichtst bij wat we als ska of rocksteady herkennen maar voor de rest was dit één grote positief vibrerende drumtrance, verstrengeld met de sufferers' voice van Bunny en vloeiende sax- en trompetlijnen. Mystic Revelation is per definitie de perfecte opener van een reggaefestival.

Third World was vorig jaar nog te zien op Couleur Café, en gaf op dezelfde plaats min of meer hetzelfde concert. Toegegeven, de groep klinkt glad en gelikt maar die moeten er ook zijn in de reggae, en Third World heeft met enkele commerciële maar ook heel sterke platen destijds heel wat mensen naar het reggaekamp gelokt. Hoe dan ook een volstrekt unieke sound waar ik live nog altijd best van kan genieten. Zij het dat het geluid in de grotendeels lege hal soms wat ver wegwaaide en terugbotste.

Capleton is nooit my cup of tea geweest maar ik moet wel vaststellen dat de man live nog altijd beter wordt. Hij laat al eens een nummer volledig uitspelen, het mag al eens melodieus klinken, en Capleton zingt ook mooier dan een paar jaar geleden. De band was onberispelijk, de solo toegiften van Capleton (zonder muziek) maakten indruk. En wie ben ik om hem te beoordelen? Het jonge reggaevolkje is gek op Capleton, even gek als wij destijds op Burning Spear of Israel Vibration. Die trouwens dezelfde boodschap brachten als deze eigentijdse profeet. More fire? Laat maar komen als Capleton het aansteekt.

Bunny Wailer was superieur, en we hadden niet anders verwacht. Een veel te korte set natuurlijk, toch in vergelijking met de 3,5 uur durende marathon die we ooit in Amsterdam mochten aanschouwen, en misschien ook wel wat te weinig eigen werk. Een paar tracks uit 'Rock 'n' Groove', het springerige 'Don Dada'. Geen 'Rise & Shine', geen nummers van 'Blackheart Man', geen 'Trouble Is On The Road' of 'Botheration', om maar een paar van onze favorieten te noemen. Bunny Wailer verkiest om zich op te werpen als de grote behoeder van het muzikale Marley-erfgoed, de pater familias van de grote reggaefamilie, en brengt ook live tal van hoogtepunten uit die legacy. 'Legalize It' en 'I'm The Toughest' van Peter Tosh, 'Simmer Down', 'I Stand Predominate', 'Keep On Movin'' en 'Rule This Land' uit de ska- en rocksteadytijd. 'One Love' als voorspelbaar anthem.

En dus toch, ondanks die wat gemakkelijke songkeuze, een geweldig concert. Het deed gewoon deugd om nog eens een klassieke reggaegroep aan het werk te zien: onfeilbare one drops, dwingende gitaarchops, functioneel blaaswerk (met de oude, lichtjes trillende Bobby Ellis op trompet), én een fantastisch koortje, The Psalms, volgens ons ooit The Gaylads, maar dat is wellicht een naam waarmee je vandaag niet meer zo makkelijk aan de bak komt. Engelengezang was er niets bij. Wat meteen ook getuigde van de deskundigheid van de engineer, die in deze hal toch een voortreffelijke sound wist te creëren.

Te hoog gemikt qua publieke belangstelling was Made in Jamaica zowel artistiek als organisatorisch een absolute voltreffer. Maar daar zullen de inrichters wel geen boodschap aan hebben.