.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Nadat Jim Bamber in 1999 een goede vriend verloor aan de ziekte Sickle Cell Disorder, waarbij er een afwijking is van de rode bloedcellen, startte hij een muzikaal project op om geld in te zamelen ten goede van de behandeling van deze ziekte en om respect te betuigen aan zijn overleden vriend, Papa Wade McKinney. Dat leverde in 2002 de eerste CD op, '1 Love', een instrumentaal album aangezien ze toen nog niet over een vocale artiest beschikten. De opbrengst ging integraal naar de Uk Sickle Cell Charity en was zo'n succes dat Jim Bamber werd uitgenodigd in 10 Downing Street. Datzelfde jaar volgde er een Digi EP, 'Wakey Wakey Wake Up', een album dat enkel online gekocht en gedownload kan worden. Nu dus gevolgd door deze 'Routes', een eigenzinnig werk dat zeker in de smaak zal vallen bij menig rootsfans.
Jim Bamber, die zelf de drums bespeelt, werkte samen met Rico Rodriguez, Dennis Bovell en de Ariwa familie, waaronder Neil Fraser aka. Mad Professor, Holly, Kamal en vooral Joe Ariwa, die de meeste nummers heeft gemastered. Daarnaast vind je enkele zangers en toasters terug, zoals El Fata, een zanger van Nigeriaanse afkomst en zingt bijna op elk nummer, Jah Ducks, die enkel op 'Reggae gone clear' zingt samen met General Sensi en Urban Voice, dat is een koor bestaande uit vier jonge stemmen die voornamelijk kleine bijdragen leveren. Meer dan een refrein, een intro en wat backing vocals vind je van hen niet terug op dit album.
Hier en daar hoor je bekende riddims zoals in het nummer 'Wake Up', dat ook terug te vinden is op de Digi EP, maar dan in de originele versie. Hier krijg je het nummer in een dancehall remix op een overbekende riddim van in de jaren negentig waarop bijvoorbeeld ook King Everal het nummer 'Must Have To Free' dropte. 'Ever Loving Jah' is dan weer een halve cover (El Fata, de zanger, covered eigenlijk alleen het refrein) van 'Forever Loving Jah' van Robert Nesta Marley op de hernieuwde riddim waarvan drie jaar geleden nog een one-riddim lp uitkwam op het Penthouse label van Donovan Germain. Het nummer van El Fata is niet echt het meest inventieve en zal waarschijnlijk niet een van de nummers zijn waarover nog gepraat zal worden.
Dat zijn eerder nummers van het kaliber 'The Guide' en 'Train To 7 Sisters' die daarvoor in aanmerking komen. Het eerste is een rustige riddim met jazzy invloeden. Wat eigenlijk de stijl van het hele album beschrijft. 'Train To 7 Sisters' is het enige instrumentale nummer. Daarvoor werd er samengewerkt met Dennis Bovell, een van de betere bassisten in de reggae. Een heerlijke steppers begeleid door de prachtige blazersectie die uit negen blazers bestaat. Gaande van de sax en de trombone naar de trompet en de ghita, een Arabische fluit. Een nummer om bij weg te dromen.
Verder waagt El Fata zich nog aan een cover van Bob Dylan in 'License To Kill'. Zeker niet slecht, mede door de lekkere riddim. Rico Rodriguez doet een bescheiden bijdrage in twee nummers, 'Sail Away' en 'You Are My Sunshine'. In 'Sail Away' hoor je ook een van de meest typische caraïbische instrumenten namelijk de steel pans, bespeelt door Cecil Dorsett.
Net zoals dat geldt voor zowat alle muzikanten is de muziek van Bamjimba veel beter live dan op CD.
Kortom dit album is niet het album om op te springen en uit de bol te gaan, maar om te beluisteren en te genieten.