VK uit zijn dak voor Groundation

De VK had twee keer kunnen vollopen voor Groundation. De Californische groep slaagt er stilaan in om een hechte fan base uit te bouwen in Europa, ook in België, over alle taal- en etnische grenzen heen. Wat geldt voor de dancehall, is ook waar voor Groundation: nergens zie je een meer geïntegreerd publiek.

De meest recente cd van Groundation, 'Upon The Bridge', klinkt nog complexer en hermetischer dan 'We Free Again', je zou ook kunnen zeggen genialer en virtuozer. Die indruk krijg je ook als je de band live ziet, maar dat heeft eerder te maken met de setlist die iedere avond verschilt. De Franse geluidsingenieur bevestigde maandag in de VK dat hij op deze Europese toer (Brussel was de laatste etappe) inderdaad geen enkele keer hetzelfde concert heeft gezien. Enkele sterkhouders zaten er wel telkens in: 'Suffer The Right', 'Praising' en 'Music Is The Most High' uit 'We Free Again', 'Undivided', 'Weeping Pirates' en 'Picture On The Wall' uit 'Hebron Gate'. Voor de rest laten Harrisson Stafford en Marcus een uurtje voor de show hun inspiratie stromen en maken ze samen een lijstje op. In de VK bevatte die ondermeer 'Nyahbinghi Order' uit de vroege 'Each One Teach One', 'Me Na In De', 'What Could Have Been' en het titelnummer uit 'Upon The Bridge'. Marcus zat de setlist maandag tot vlak voor het concert nog over te schrijven voor de anderen, op keukenrolpapier. Zelden een groep zo cool & calm gezien als Groundation. Geen spoor van zenuwen of spanning, gewoon gezellig rond de tafel met een biertje, een kop koffie en wat hapjes. Het enige ongewone element was de apple pipe, maar daar wil ik verder niet over uitweiden want je mag in de VK niet meer roken.

Wat is het geheim van deze groep? Het uitzonderlijke vakmanschap van de muzikanten natuurlijk, geschoold in de jazz en de soul, met het hart in de reggae. Het enthousiasme, niet alleen van Stafford (die een natuurlijk charisma en vooral heel veel liefde uitstraalt), maar ook van de twee zangeressen (tevens wilde danseressen), Marcus Urani op toetsen, Paul Spina op drums, Mingo Lewis op percussie en Kelsey Howard & David Chachere op trombone en trompet. De heren kregen geheel terecht een open doekje voor de kwistig rondgestrooide solo's, een gewoonte die je in de reggae zelden of nooit tegenkomt.

En dan is er ook nog de opbouw van de nummers. Beginnen met trage roots en zelfs nyahbinghi, de zaal bezweren met waarachtige rootsgezangen, en dan geleidelijk op stoom komen, de drums almaar opzwepender, een brok stevige dub, nog een spetterende solo, en dan plots weer Stafford aan de microfoon om het nummer terug te brengen tot de essentie. De crowd vond het heerlijk, er was zelfs een stagediver. Een première in de reggae?

Met Bob Marley's 'Get Up Stand Up' als ultiem bisnummer sloot Groundation deze vierde Europese toer waardig af. Ook die hadden we nog niet gehoord in hun versie, maar de muzikanten beheersen dan ook een honderdtal Marley-songs.

Vijf minuten na de show (en na middernacht) zaten we opnieuw rond de koffietafel. Het zweet op de gezichten en in de shirts van de muzikanten waren de enige aanduiding dat zich hier zonet een magische avond had afgespeeld. Pass the apple pipe 'pon the left hand side!