Pow Pow Sound System, George Nooks & The Meditations op de Highlife Hemp Fair 2007

Echt gezellig was het de eerste uren niet in de RAI (Amsterdam). Een veel te grote hal, veel te dure drankjes en snacks, en eigenlijk ook meer een evenement voor growers dan voor blowers. Al een geluk dat je überhaupt mocht roken in de anders geheel rookvrije RAI. Er waren zelfs deftige obers die de asbakken leegmaakten. Wel jammer dat de Jamaican kitchen al vroegtijdig van de beurs verwijderd werd, op aangeven van de Keuringsdienst van Waren en vooral van de andere cateraars. Die zagen met lede ogen aan hoe er veel meer JA food werd verkocht dan de gebruikelijke junk (hot dogs, tosti's, broodje kroket...) en beriepen zich op de exclusieve overeenkomst die ze ondertekend hadden. Enfin, Kafka meets Dagobert Duck, en wij moesten het doen met de laatste broodjes en slaatjes, net voor de snackbar om zes uur de deuren sloot.

Tegen dan waren ook de vele winnaars van de Highlife Cannabis Cup op het podium geroepen, een ceremonie die door het hoge aantal categorieën maar bleef duren. Growshop/Coffeeshop - Bio/Hydro - Weed/Hash/Haze, en dat dan in alle mogelijke combinaties, telkens een eerste, een tweede en een derde prijs. Niet meteen de meest opwindende performance.

Gelukkig was het toen de beurt aan Pow Pow, Europe's Nr.1 sound system (from Germany!). Schitterende selectie, schitterende dub plates (amper als dusdanig herkenbaar, de allergrootste artiesten, ook Damian Marley) en exclusieve mashups (UB40's 'Red Red Wine' in een version van Sizzla), geweldige vibes. Maar het duurde wel wat lang voor de band op het podium verscheen. Wij kunnen best 3 uur Pow Pow aan maar het was duidelijk dat de Jamaicanen er alweer een apart tijdschema op nahielden.

LMS kwam niet eens opdagen, en Indica - voor de rest een uitstekende band - laste na een potje Marley-jammen al een pauze in. Pas toen George Nooks eindelijk op het podium was verschenen, begon het heilige vuur eindelijk te branden. En hij begon dan nog met een cover van 'Bridge Over Troubled Water' (Simon & Garfunkel). Daar komen natuurlijk alleen de Jamaicanen mee weg, en Nooks is toch wel een geweldige zanger. Die trouwens alleen maar covers zingt, vaak van pop- en soulhits en vooral van Dennis Brown, wiens zangstijl hij zelfs lijkt te imiteren. Erick Judah wist ons te vertellen dat beide zangers in de eerste plaats een gelijkaardige frasering hanteren. En zo was dit toch ook een beetje een Dennis Brown-concert: 'Money In My Pocket', 'Revolution', 'Love And Hate'... Teveel hits om op te noemen. George Nooks transformeerde ook een paar keer in de toaster die hij lang geweest is, Prince Mohammed. 'Someone Loves You Honey' zong en rapte hij zelf, June Lodge was geen verrassingsact. Goeie, authentieke set van George Nooks, nooit een echte topper geweest, zonder Dennis Brown wellicht zelfs nooit bekend geworden, maar wel een heerlijke zanger en performer.

Nog een pauze, en zo was het al na elven voor The Meditations eindelijk in de schijnwerpers traden. Pure harmonies, foundation classics, wisselende zangers, roots & culture all the way maar het gebeurde toch allemaal wat op een drafje. Om middernacht moest het spektakel afgelopen zijn. De muziek stond ook erg luid, wat de vermoeidheid nog zwaarder deed doorwegen. Het was goed maar na acht uur rechtstaan en rondlopen (en blowen) en het vooruitzicht op een lange terugrit hebben we er niet meer ten volle van kunnen genieten. Maar wel dank aan Ras Fire voor deze mooie avond. En respect voor Highlife.