Als men het over de Jamaicaanse deejay U Roy heeft, mogen de woorden "levende legende" niet ontbreken. Niet alleen legde hij de solide fundering voor de hele Jamaicaanse deejayscene (U Roy geldt als de eerste deejay die eigen platen uitbracht) maar onrechtstreeks lag hij ook aan de bron van wat zou uitgroeien tot één van de populairste muziekgenres ter wereld, namelijk rap en hip-hop. Hij mag dan een pionier en ongeëvenaarde trendsetter geweest zijn, toch was hij niet de eerste (al blijft die legende hardnekkig standhouden). Op zijn nieuwste album, 'Old School/New Rules' vond U Roy het dan ook hoog tijd het nodige respect te betuigen aan zijn voorgangers en inspirators; een ideale opener voor het ontspannen gesprek dat we onlangs met de man hadden na zijn show in Petrol.
Je wordt overal al jaren aangekondigd als 'Daddy U Roy' of 'The Originator' (de schepper, de vader van, red.), maar op je nieuwste album, 'Old School/New Rules', geef je zelf toe niet de eerste te zijn geweest. In het nummer 'Dj. Phonics' betuig je je respect aan je grote voorbeelden. Wie was die Count Machuki, waar je het in het nummer over hebt?
U Roy: "(enthousiast) Ah! Count Machuki (geboren als Winston Cooper en algemeen beschouwd als de eerste deejay die ooit over een plaat rapte, red.) was een man waarvoor ik echt veel respect had. De manier waarop hij zijn ding deed... je moest gewoon luisteren. In die tijd zeiden deejays nog niet al teveel, gewoon een woordje hier en daar. Als Count Machuki bezig was snakte je gewoon naar meer! Hij was een krak geloof me, de beste in de business, en ik heb me altijd afgevraagd waarom hij nooit een echte hit heeft gescoord."
Toch heb je je bijnamen natuurlijk niet voor niets gekregen. Had je je ooit kunnen voorstellen dat jouw stijl een zodanige impact zou hebben?
U Roy: "(lacht) Nooit! Ik had nooit kunnen dromen dat ik hier vandaag nog steeds mijn ding zou staan doen voor een hele nieuwe generatie. I dacht dat het gewoon een tijdelijke hype was die wel weer zou overwaaien dus was het voor mij ook een enorme verrassing. Ik ben gezegend door Jah en ik wil ook al de mensen die mij al die jaren gesteund hebben bedanken. Waar in de wereld ja vandaag ook bent, je zult er zeker één deejay vinden die op z'n Jamaicaans zijn ding doet en verschillende doen het dan nog in hun eigen taal ook!"
Als we even terugblikken op je carrière, vallen er eigenlijk twee hoogtepunten op: je meer recentere, vaak als comeback omschreven, samenwerking met Mad Professor en Ariwa en veel vroeger nog je tijd bij het Treasure Isle label van Duke Reid. Wat betekenen die Treasure Isle tunes nu al die jaren later nog voor jou?
U Roy: "Kerel! Daarom zei ik net nog dat ik zo verrast was... Toen ik naar Treasure Isle ging waren de eerste twee tunes die ik daar opnam: 'Wake The Town And Tell The People' en 'This Station Rules The Nation With Version'. Die twee tracks kregen onmiddellijk veel airplay op de radio, maar ik maakte mezelf wijs dat de nieuwigheid er snel af zou zijn. Je moet weten dat op dat moment het hele deejaygedoe nog in z'n kinderschoenen stond en dat er van een hype zeker nog geen sprake was. Een deejay was gewoon een gast die naar een dance kwam, een plaat oplegde en een paar woorden zei. Maar toen die twee nummers vervolgens op nummer één en nummer twee in de top tien belandden begon ik mezelf wel af te vragen: "Wat is dit nu? Dit begint hier precies wel serieus te worden!". Ik had in die tijd een kleine motorfiets waarmee ik vaak rondtoerde, en nu werd ik opeens her en der tegengehouden door jongeren die me wilden vertellen hoe bad en great ik wel was. Enkele weken later nam ik dan mijn derde nummer op, 'Wear You To The Ball', en dat vervoegde gewoon de andere twee tracks. Ik had dus 3 nummers in de hoogste drie posities van de hitparade en dat wel zes weken lang! In mijn wildste dromen had ik dit nog niet voor mogelijk gehouden. In die tijd was de hitparade in Jamaica nog gebaseerd op verkoopscijfers en mijn songs vlogen gewoon de deur uit."
Als ik U Roy zie, zie ik ook een reggae mode-icoon. Je komt altijd piekfijn voor de dag, steeds in kostuum en met een schitterende hoed op het hoofd. Hoe is dat ooit begonnen?
U Roy: "(lacht) Weet je, dat zat eigenlijk al in mij van jongs af aan. Ik was jong en wilde piekfijn voor de dag komen dus kocht in het beste hemd, de duurste broek en de mooiste schoenen. Naarmate ik meer en meer begon op te treden besefte ik dat ik geen boer was maar een artiest die voor een publiek moest optreden en ik wilde dat doen op een waardige manier. Het interesseert me niet wat andere aanhebben op het podium, maar voor mij is dit de enige manier. Ik draag die kleren ook niet om te pronken, ze zijn gewoon een deel van mijn persoonlijkheid geworden. Uiteindelijk zijn kleren ook maar kleren en iedereen kan kleren kopen."
Laten we eindigen met een spirituele noot. Op welke leeftijd ben je je precies bewust geworden van de Rastafilosofie en wat betekent het vandaag nog voor jou?
U Roy: "Dat moet zo ongeveer rond mijn vijfentwintigste geweest zijn en het is nog steeds mijn hele wereld. Ik zie het ook niet echt als een religie. Ik dank Jah nog elke dag. Sommige mensen zeggen Allah, anderen Boeddha en weer anderen Jezus Kristus. Ik zeg: "Jah!", maar ik weet dat ze allemaal dezelfde God vertegenwoordigen. Hoe je hem ook wilt noemen, er is maar één God die alles heeft geschapen. Of je nu zwart bent of blank, als je je snijdt zul je rood bloed zien. Ik respecteer iedereen, maar als je je onrespectvol gedraagt tegenover mij zal ik tegenover jou hetzelfde reageren. Mijn ouders zeiden altijd: "Gedraag je altijd respectvol tegenover je medemensen, of ze nu dik zijn of dun, jong of oud. Gedraagt iemand zich onrespectvol of gewelddadig tegenover jou, behandel hen dan op dezelfde manier. Omarm een persoon die in vrede komt, behandel hem zo goed als je kan en zijn vrede zal ook de jouwe worden."
Wijze woorden. Respect!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
