Calabash weer geweldig op dreef op Tribute to Smokey Joe @ Petrol

Smokey Joe is heengegaan op de tonen van Cocoa Tea. Zijn vrouw kwam het vrijdagavond zelf vertellen op het podium van de Petrol Club. Een mooi, ontroerend moment, zoals er wel meer te beleven waren. MC Far High die het publiek free stylend op kookpunt brengt en met veel Jamaicaanse pathos Smokey Joe aanroept. Civilizee Foundation dat zich andermaal opwerpt als de rechtmatige troonopvolgers van Far West Crew aan de top van het Belgische sound systemuniversum. Wicked selection, ook al raakte het gros van de singles amper halfweg, maar dat lijkt erbij te horen tegenwoordig. De zapgeneratie en zo.

En als hoofdprogramma drie uur Calabash. De groep verkeerde alweer in topvorm, de nieuwe drummer deed het geweldig (een verrijking, als u het ons vraagt), en de bezetting varieerde ook in functie van de zanger. Eerst Erick Judah, "de Belgische Beres Hammond" vond Far High, maar u weet dat wij liever verwijzen naar Bob Andy en Joe Higgs. De nieuwe songs van Judah zouden alleszins niet misstaan in de catalogus van beide legendarische zangers, en de muzikanten krijgen de kans om te bewijzen dat ze niet alleen riddims aankunnen maar ook complexe melodieën en arrangementen. 'Columbus' van Burning Spear was een erg lekkere afsluiter van Erick Judah's performance.

Omar Perry & Carlton Livingstone geven petrol

Ook Omar Perry heeft in Calabash de gedroomde begeleidingsband gevonden. Zeker met de twee uitstekende zangeressen die hij zelf had meegebracht. De rauwe songs van Perry kregen plots een zachter randje, en hoeft het gezegd dat het vrouwelijke sirenengezang bij momenten herinnerde aan de etherische vocals in Black Ark, de studio van pa Perry? Maar dat zal wel wishful meditating zijn. Wij hebben in elk geval onze eigen Anthony B, onze eigen Sizzla, onze eigentijdse dancehallzanger. In mijn oren haalt Omar Perry zo stilaan het niveau van de grote sterren from yard.

Helemaal from yard kwam Carlton Livingstone, "in mijn tijd" een vaste waarde op de draaitafel. Met '100 Weight Of Collieweed' natuurlijk, 'Trodding Through The Jungle (Chalice In Mind)' en (zij het niet als ik zelf achter de knoppen stond) 'Cold Winter'. Meer dan een handvol mooie versions van bekende riddims heeft Livingstone niet uitgebracht, in de jaren voor de digitale revolutie dan nog, maar bij de jonge generatie geniet hij nu blijkbaar toch een legendarische status. Zoals wij de zangers uit de jaren '60 en '70 adoreerden eigenlijk. Het duurde even voor de fragiele stem van Carlton Livingstone was opgewarmd en de soundman de juiste groove had gevonden, maar de riddims maakten veel goed. Niet alles. Daarvoor werken dit soort zangers al te zeer op automatische piloot. Zelfde probleem met Half Pint een paar maanden geleden: veel opwinding en vernieuwing moet je van die eighties-sterren niet meer verwachten. Dan zien we ze net zo graag met een sound system.

Maar gelukkig was Calabash (voor de gelegenheid aangevuld met twee uitmuntende maar net iets te bescheiden blazers) andermaal bijzonder goed op dreef, en die ouderwetse vibes pasten ook wonderwel bij de sfeer in de zaal, bij het gevoel van unity en respect. Geen mooier publiek dan het reggaepubliek, van alle rassen, leeftijden en gezindten, waaronder opvallend veel mooie en lieve vrouwen. Zou het kunnen dat ze zich nergens zo goed op hun gemak voelen als in deze hechte gemeenschap? Haantjes zie je overal maar in het reggaewereldje houden ze zich gedeisd. Geen zatlappen, geen vechtpartijen, wel love, peace & harmony. Of zijn we nu aan het overdrijven?

Mighty Pirates spelen een thuismatch

De dag voordien ook al volop positive vibrations beleefd in Den Dépot in Mol. Mighty Pirates stelden er de nieuwe CD 'Give Thanks' voor, en ze deden dat met veel plezier, vakmanschap en overtuiging. Af en toe wat kermisreggae, zoals een kenner terecht opmerkte, maar je zou net zo goed (en complimenteuzer) van Balkanreggae kunnen gewagen. De saxofonist is fantastisch maar zelf zingen doet hij beter niet. Voor de rest strictly roots & culture, met een twist afro en funk en enkele zalige covers, een ouwe van The Skatalites, 'Smoking My Ganja' (Capital Letters) en 'Fade Away' (Junior Byles), na al die jaren de grote klassieker geworden die wij van meet af aan in de song vermoedden. Een dag later zou Civilizee Foundation de party in Petrol met hetzelfde nummer op gang trekken. Natural mystic, noem ik dat.