The Congos geven concert van het jaar @ Petrol

The Congos hebben nu twee platen die ze live kunnen spelen. 'Heart Of The Congos' natuurlijk, het meesterwerk uit 1976, en 'Swinging Bridge', het schitterende nieuwe album. En dat deden ze ook in de Petrol Club, eerst bijna alle songs van de nieuwe plaat, daarna de grote klassiekers. De band, sinds Dour en Geel in de zomer alleen maar beter geworden, smeedde het geheel tot een homogeen, massief geheel, deep roots, dieper nog (zij het iets minder verrassend) dan de Black Ark sound van Lee Perry.

Of waren het toch de stemmen die de mystiek tot leven brachten? De samenzang van Cedric Myton, Congo Ashanti Roy, Watty Burnett en Kenroy Fyffe is zo uitzonderlijk, zo uitzonderlijk mooi ook, dat je hoe dan ook gefascineerd staat te kijken en te luisteren. Hoe etherisch hoog Cedric Myton zijn stem nog kan laten zweven! Hoe onmisbaar die diepe bariton van Watty Burnett, in enkele songs fragmentarisch solo te horen maar toch vooral het warme bed van het kwartet. En daartussen dan Fyffe en Johnson, even goeie zangers, samen het fundament van de harmonieuze vocalen. De heren dansten en bewogen ook zo mooi terwijl ze zongen, helemaal in tune met de melodie, vol vreugde en overtuiging. Zo worden rasta's waardig ouder. Cedric Myton verjaarde trouwens dinsdag, hij werd 59. En dan toch nog zo scherp en militant uit de hoek kunnen komen.

Ik wist meteen dat het goed zat toen de band 'Lost Sheep' inzette, net geen oude Studio One riddim maar wel een echte roots classic, muzikaal en tekstueel. Na die bezwerende start zongen The Congos bijna alle nummers van de nieuwe CD, en die klonken allemaal even sterk. Zoals ook het geval is op die cd trouwens. Met 'Sodom And Gomorrow' maakte de groep de overstap naar 'Heart Of The Congos', plots weerklonk er frisse, uptempo rockers. Mijn persoonlijke favoriet zat ertussen ('Ark Of The Covenant'), 'Congoman', en helemaal op het einde natuurlijk 'Fisherman', drie keer opnieuw begonnen maar daarna helemaal openbloeiend, één van de mooiste reggaesongs ooit gemaakt.

Nooit heb ik dat intenser ervaren dan dinsdag in de Petrol, ook al ken ik het lied intussen bijna 30 jaar en heb ik het waarschijnlijk al een paar honderd keer gehoord in mijn leven. Plots zag ik dat bamboehutje echt staan, in de jungle achter Winifred Beach, aan de voet van Mount Zion. Er woonde een visser met zijn Belgische vrouw en twee kinderen. Het was voor die pickneys dat de man iedere dag de zee op moest met zijn bootje, vis gaan vangen. Ik heb toen niet aan The Congos gedacht en tot dinsdag had 'Fisherman' mij ook nooit aan dat hutje herinnerd. Maar plots vielen ze samen, in een schicht van herkenning. Reggae is reality, de kracht en kleur van het leven zelf.

Backstage verheugde Cedric Myton zich vooral over de vele jonge dreads die hij in de zaal had opgemerkt, naast de talrijke oude fans. Nog vrolijker werd hij toen ik hem zegde dat ik zonet het beste reggaeconcert van het jaar had gezien: "Yu hear dat people?!"... Hij zag dat ik het meende.