Live in Rupelmonde: Calabash featuring Omar Perry & Erick Judah

Hoe is het in Jah's naam mogelijk dat zo'n Omar Perry maar niet doorbreekt in België? Een geweldige entertainer – het publiek eet uit z'n hand, een authentieke persoonlijkheid, spiritueel en gedreven, en bovenal een uitstekende zanger, ook al durft hij dat laatste nu pas voluit laten horen. Met Calabash bracht hij in Rupelmonde een rijk gevarieerde set eigentijdse rootsreggae, opgesmukt met wilde breaks, tempoveranderingen en stijlwisselingen. Hij zong, toastte, rapte, gromde en grauwde met de energie van een jonge leeuw en zweepte de muzikanten op om telkens nog net iets meer te geven. Calabash is geen band van solisten, nooit geweest ook, maar nu de briljante gitarist Andres uit zijn schulp is gekropen, voelen misschien ook de anderen zich gesterkt om wat vaker te "spelen" op het podium. Geen betere riddim band in dit land dan Calabash maar er komt een tijd dat je zelf in de schijnwerpers moet durven treden.

Voor Wim, de drummer, zal dat alleszins niet meer met Calabash zijn. Hij kondigde zaterdag officieel zijn afscheid aan en laat de sticks tijdelijk over aan Yosa, die andere beste reggaedrummer van België en zaterdag virtuoos op percussie en als backing vocalist. Wim was misschien niet de meest spectaculaire drummer maar strak speelde hij altijd en wat is reggae zonder een strakke drummer? Wie de klassieke ritmes van Studio One zo vertrouwd en vakkundig weet te brengen, verdient ons grootste respect. Om nog maar te zwijgen van de prachtige songs die Erick Judah de laatste jaren uit zijn mouw schudt. Ik vraag me telkens weer af op welke plaat van Joe Higgs of Bob Andy ik die nummers over het hoofd heb gezien, zo mooi steken ze in elkaar, zo rijp zijn ze uitgewerkt en gearrangeerd. 'Maybe' zou zelfs niet misstaan op een plaat van Groundation, en u weet hoe hoog ik die groep inschat. Ik blijf me ook verbazen over het gemak waarmee Erick Judah staat te zingen. Pure love and consciousness.

Meer dan drie uur hebben de heren gespeeld en gezongen. Ik heb mij geen seconde verveeld en minstens acht nummers gehoord die ik zo zou kopen als ze op single of via download verkrijgbaar zouden zijn. Hoe is het in Jah's naam mogelijk dat Erick Judah en Calabash nog altijd geen plaat op de markt hebben? Of hadden we dat ook al gezegd over Omar Perry?