Reggae rules @ Dour Festival 2006

Vrijdag op tijd naar Dour gereden om Transdub Massiv te kunnen zien, het collectief dat vorig jaar debuteerde met de vernieuwende dubplaat 'From Negril To Kingston City'. Een dj, een techneut die ook melodica speelt en een vrolijke Jamaicaanse MC, Jovi Rockwell, een vrouw die de gedurfde dubs live verteerbaar maakt (en op plaat iets fragmentarischer te horen is). Een zeer geslaagde opwarmer, riddimgewijs evoluerend van zware rootsdub naar huppelende breakragga.

In de vooravond zette Groundation dezelfde tent op zijn kop. Ieder concert is anders want de muzikanten maken er een punt van om te improviseren, en ze doen dat met hun jazzbagage subliem. Maar het is de energie van zanger Harrisson Stafford die het publiek op kookpunt brengt. Telkens weer lijkt hij zichzelf nog meer over te geven aan de levenskracht die hij zo liefheeft, de muziek. 'Babylon Rule Dem' was in Dour het absolute hoogtepunt van de dag, virtuoos uitgewerkt tot een werkstuk met epische composities. De twee nieuwe tracks die Groundation speelde doen ons ook al uitkijken naar de volgende plaat, hoewel deze toer nog dient ter ondersteuning van 'Dub Wars', de dub-LP met tracks van 'We Free Again' en 'Hebron Gate'. Groundation werkt hard en al dat labeur begint stilaan vruchten af te werpen. Ik overweeg om speciaal voor hen naar Sundance te gaan.

I-Wayne hebben we niet gezien in Dour (voor de krant naar Mike Patton gaan kijken) maar voor Don Letts Dub Cartel waren we wel weer present in La Petite Maison Dans La Prairie. Don Letts heeft een bepalende rol gespeeld in de toenadering tussen reggae en punk in de jaren '70, richtte in de jaren '80 mee de vernieuwende bands Big Audio Dynamite, Dreadzone en Screaming Target op en maakte voor de BBC al verschillende muziekdocumentaires. Als DJ laat hij zich bijstaan door Don Donovan, ook ex-Big Audio Dynamite en -Dreadzone. We hoorden een prima selectie van oude en nieuwe roots, bekroond met een onuitgegeven remix van 'No No No'. En met Kenny Knotts als onverwachte gastrapper, de man die later ook met Iration Steppers zou performen. Nog later, maar toen lagen wij al lang in bed, dubden Ashanti 3000 en Aba Shanti de night helemaal away. De tent is ruim 16 uur lang goed gevuld gebleven.

Mark Stewart & The Maffia speelden diezelfde vrijdagnacht voor een nagenoeg lege Club Circuit Marquee. In de jaren '80 zou dit nochtans een typische Dour-groep geweest zijn. De legendarische muzikanten van Little Axe en geluidsmixer Adrian Sherwood garanderen ook vandaag nog een show met een hoog avant-gardegehalte. Maar wat betekenen die namen nog voor de nieuwe generatie? Hoeveel jonge acts van nu zullen binnen twintig jaar nog geduld worden in Dour?

Zaterdag stonden er met The Congos weliswaar vier bejaarde rasta's op het grote podium die de grootvaders hadden kunnen zijn van de kids in de wei, maar dat typeert de reggae, muziek die vaak pas decennia later de erkenning krijgt die ze verdient. En dan nog bijna uitsluitend in Dour, waar ze niet alleen gek zijn op reggae maar op alle tegendraadse stijlen en genres. Als dat anarchie is, noemen wij ons graag anarchist. En The Congos waren ook geweldig. Een rudimentaire band, dat wel, maar net daardoor klonken de klassiekers heel authentiek. Een onvermoeibare oude rasta beroerde met veel verve de tamboerijn en kleine percussie-instrumenten. Maar het waren natuurlijk de prachtige stemmen van The Congos die indruk maakten. Wonderlijk, hoe hoog en zuiver Cedric Myton nog kan zingen. Verbluffend mooi, de manier waarop Congo Ashanti Roy, Watty Burnett en hoe heet die vierde eigenlijk de backing vocals verzorgden, ook al omdat ze zo voortreffelijk gemixt werden. Setlist: 'Congoman', zalig lang uitgesponnen, 'Open The Gates', 'Children Crying', een handvol nieuwe songs ('Take Control', 'Reggae Music', 'Movin Out': de nieuwe plaat wordt prachtig), en uiteraard 'Fisherman'. Zorg dat u erbij bent in Geel. En dat ze er daar voor zorgen dat de mix goed zit.

Daarna nog een lekker dessert geserveerd gekregen met Delroy Williams ('Johnny Too Bad', 'Dance Crasher', 'Three Little Birds', Hot Chocolate's 'You Sexy Thing': waarom geen eigen rootswerk?) en Dawn Penn ('Retreat Soundboy' op Stalag, Marley's 'Thank You God', Pablo's 'Night And Day' en natuurlijk 'No No No', Penn's enige claim to fame. Ze zingt niet meer toonvast en had eigenlijk kunnen volstaan met die ene hit. The Pioneers waren voor het eerst in België en hebben het zingen nog niet verleerd. Heerlijke samenzang in 'Let Your Yeah Be Yeah', 'Starvation' en het massaal meegezongen 'Feeling High', vroege rude boy reggae, en Jimmy Cliff's 'Many Rivers To Cross'. De beloofde tribute to Desmond Dekker, met The Pioneers als koortje en Delroy Williams als DD, bracht ons nog '007 (Shanty Town)', 'You Can Get It'... en 'Israelites', de grootste hits van een artiest die hier nog geprogrammeerd stond maar ons intussen ontvallen is.