Star of dis ya generation: Buju Banton @ Petrol

Voor het concert nog even langsgelopen bij Radio Centraal om onze roze vrienden te woord te staan. De homobeweging vraagt zich af of alles nu vergeten en vergeven is in de dancehall, of al die homofobe Jamaicaanse artiesten nu zomaar opnieuw mogen optreden. Het is een heel gerechtvaardigde bedenking in een land waar de organisatoren van concerten en festivals nooit echt een punt hebben gemaakt van de batty boy schande. Maar Buju heeft 'Boom Boom Bye Bye', het nummer dat het vuur midden jaren '90 aan de lont stak, al in tijden niet meer gespeeld en zijn repertoire is er sindsdien ook wel op vooruit gegaan. De nieuwe generatie kent het boom-boom verhaal trouwens maar van horen zeggen. Voor hen is Buju Banton de man van Murderer en een dozijn andere roots & reality tophits. Als er al pijlen gericht moeten worden, laat het dan op Capleton, T.O.K. en Elephant man zijn, die straks aantreden in Dour. Ook al hebben die hun lesje blijkbaar geleerd en wordt er over de chi-chi man live niet meer gerept.

Raggamuffin Whiteman mocht opwarmen in de Petrol Club, en hij deed dat fantastisch. Wat mij betreft, speelt RMW met zijn selectie alle Vlaamse sound systems moeiteloos naar huis, zonder onnozel te doen met dub plates of ieder nummer na een halve minuut af te breken. Ik heb alleen maar nieuwe dingen gehoord, zoals dat hoort in een sound system, subliem gemixt bovendien en in een schitterende, zij het ongemeen heftige sound gevat. Goeie ouwe Ragga Yves toonde zich de perfecte MC. Geen overbodig geblèr of gebrul maar op het gepaste moment de juiste schreeuw.

Mooi hoe in de Petrol Club dan het gordijn opengaat en plots het podium zichtbaar wordt. RMW bouwde de spanning nog even op met de zwaarste stuff die hij in huis had en het leek wel of Shiloh, de band van Buju, naadloos overnam. Zoals dat in de Jamaicaanse muziekgeschiedenis al vaker gebeurd is, heeft de actuele studiosound zich vertaald naar het podium en Shiloh is zonder twijfel een van de sterkste live acts van het moment. Onder leiding van gitarist Mickey Chung (Lee Perry! Jimmy Cliff! 789 dub- en rootsplaten!) en opgezweept door Buju zelf creëert de groep een verbluffende eigentijdse klank, superspannende dancehall afgewisseld met zoete Studio One en jachtige rockers. De synths zouden soms blazers mogen zijn maar het koortje van drie is dan weer hemels, I Threes go urban. Buju Banton, wit hemd, jeansbroek (en dus geen rastagewaad of militante outfit) zingt, toast en grauwt de nummers die hij zelf verkiest, zonder rekening te houden met hits of successen. Ik heb maar 1,5 track gehoord van de klassieker 'Til Shiloh' maar dat deerde me niet, gewoon omdat de nummers die Buju wel bracht zo geweldig waren. En te oordelen naar de reacties van het publiek waren er ook nog een handvol hits en riddims die ik de laatste jaren niet eens heb meegekregen. Zo gaat dat als je een dagje ouder wordt en de reggae al meer dan een kwarteeuw probeert te volgen.

Maar deze Buju Banton heeft dat strammer wordende lijf toch weer een behoorlijke boost gegeven. Ik heb dit jaar nog geen beter concert gezien.