Dance have fi cork: Lone Ranger & Soul Stereo @ Elzenhof Edegem

Far West warmde op, toch toen wij tegen twaalven arriveerden, en ze deden dat prima. Wel opvallend hoe de commerciële reggaehits van weleer de laatste jaren massaal zijn opgepikt door de sounds van nu, ook al krijgen we meestal niet meer dan een halve plaat te horen. Het is een verschroeiend tempo dat ze er tegenwoordig op na houden in de dancehall, tegelijk opwindend en verwarrend. In mijn tijd draaiden we hoofdzakelijk 12"en, soms meer dan tien minuten kale dub van Roots Radics. Zegt dat iets over het ritme van de 21ste eeuw?

Ook Soul Stereo (uit Parijs) zette er stevig de pas in. En ook Soul Stereo serveerde een selectie van all time greatest reggae hits, een snelcursus JA classics. Edgy sound, zoals het hoort, bruuske maar doeltreffende overgangen, sound system grand cru. Het had wat mij betreft best nog zwaarder gemogen, maar misschien moeten we al die jonge oortjes wel wat sparen. Wij, de survivors die de platen van Lone Ranger nog gekocht hebben toen ze rond 1980 verschenen, zijn toch al verloren voor het nageslacht. Maar wel mooi om te zien natuurlijk, dat die klassieke rootsreggae alweer een nieuwe generatie weet te bekoren.

Minder goed was de klank van de microfoon. Vorig jaar in Hasselt kristalhelder, kwam de stem van de Eenzame Boswachter nu uit een vuilbak. Yard style, ik weet het, maar in het begoede Edegem mag het toch iets meer zijn?

De set van Lone Ranger was krachtig maar veel te kort en onvermijdelijk voorspelbaar. Gelukkig klinkt Studio One altijd en overal fantastisch en zijn toaster en dj perfect op elkaar ingespeeld. Maar de connectie met Carlton Livingstone vorig jaar gaf de performance toch meer diepte. Lone Ranger liet ook de dubs amper gedijen, waardoor het wel een heel compacte show werd, geheel in de lijn van de opgejaagde tempo in de dancehall. En amper drie kwartier lang. Waar Soul Stereo weliswaar nog een uitstekende selectie achteraan gooide maar dat had Far West zelf even goed gekund.