Turbulence, Chezidek en Lutan Fyah @ VK

Ondanks de locatie, in het hart van een Brusselse probleembuurt, is de VK (Vaartkapoen) erin geslaagd om het immer hondstrouwe reggaepubliek aan zich te binden. En dat publiek is tegenwoordig veelkleuriger dan ooit, wat van de VK ook nog eens een geslaagd integratieproject maakt. Nergens in het land zie je concerten of manifestaties waar blank, zwart en Marokkaans zo ongedwongen samenkomen en zich amuseren. Voeg daarbij nog de uitermate positieve en sociaal bewuste boodschappen die de artiesten uitdragen, en zo'n avondje reggae geeft je weer volop hoop voor de toekomst.

Naast grote namen uit het verleden (binnenkort Ken Boothe en Max Romeo) programmeert de VK ook consequent nieuwe Jamaicaanse acts, zangers, dj's en groepen die het genre nog maar eens een nieuwe impuls geven en vaak de voorbode zijn van ingrijpende muzikale koerswijzigingen, zoals de reggae die altijd gekend heeft. Sinds de dood van Bob Marley, nu al een kwarteeuw geleden, is amper een handvol artiesten een internationale doorbraak gelukt maar de invloed van de muziek op andere stijlen en ritmes valt moeilijk te onderschatten.

Naast wereldse fuifbeesten als Sean Paul, Shaggy of Beenie Man, dienen zich de laatste jaren weer steeds meer orthodoxe rastamannen aan. De voormalige Ethiopische keizer Haile Selassie werd woensdagavond veelvuldig aangeroepen, en in plaats van brutale raps over wapengeweld en homobashing hoorden we liefdevolle teksten en diepgravende maatschappelijke beschouwingen. In Jamaicaans patois weliswaar, maar verstaanbaar genoeg om indruk te maken. Het mooist zijn de songs, of gewoon al het feit dat deze zangers zelf nieuwe songs maken, met meezingbare strofen en refreinen, en maar sporadisch op een oude riddim, zoals in de reggae gebruikelijk is.

Lutan Fyah (van fire, vuur) smukte zijn sprankelende rootsnummers (en de Far East riddim) op met explosieve ragga-accenten, en die afwisseling typeerde ook zijn bewegingen op het podium. De man is geen zanger, geen rapper maar iets tussenin, een singjay, en hij doet dat minstens even goed als (en een stuk minder geforceerd dan) zijn lichtjes gefrustreerde geloofsgenoten Sizzla en Capleton. Lutan Fyah heeft ook al samengewerkt met de UK dub producer Jah Warrior, altijd een goed teken als je de vleugels wil uitslaan. De man is afkomstig uit Spanish Town, de voormalige hoofdstad van Jamaica, en zingt en klinkt ook anders dan zijn collega's uit Kingston, een typisch verschijnsel in JA.

Chezidek (van Melchezidek, een bijbelse priester uit het begin der tijden) heeft de allure van een apocalyptische prediker maar de stem van een engel. Zijn 'Praise Thee' is diepe, vernieuwende roots die zowat de hele zaal in trance bracht, ver van de jachtige dancehallritmes waar ook hij in andere nummers nochtans gretig gebruik van maakte. Chezidek sloot af met een heerlijke versie van Take A Ride, een van de mooiste riddims die ooit gecreëerd zijn, en een brok opwindend ska, de voorloper van de reggae en nog maar eens aan een revival toe. Ook de moeite: 'Hail For I', met zalig koortje, en 'Rich Little Ghetto Girl', nog een rootstopper.

Turbulence, de hoofdact van de avond, verraste vooral muzikaal. De band goochelde briljant met roots, ragga, r&b, funk en heavy metal, en de singjay liet zich bijstaan door een tweede vocalist, wat het optreden extra flair en kleur gaf. Zijn Studio One riddim was Real Rock, zijn actuele hitriddim Zion (check de fameuze riddimplaat van Mafia & Fluxy!). Verder hoorden we een loop van de Doobie Brothers (!), een versnelde uitvoering van Desmond Dekkers 'OO7 (Shanty Town)' en veel snoeiharde ragga. Een spectaculaire set die door veel mensen wellicht niet eens als reggae herkend zou worden, maar net daarom zo boeiend. Benieuwd of deze man ook enige turbulentie kan veroorzaken buiten de reggae.