Met de groeten van Bob: Damian Marley in uitverkochte AB

Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat Damian Marley zijn carrière is begonnen met een straat voorsprong. Een achternaam die alle deuren opent, een erfenis die nog permanent gevoed wordt, de complete songcatalogus van Bob: de jongste Marley-telg is niet meteen een kansloze gettobewoner die puur op talent furore maakt. Muzikaal opereert hij ook onder de vleugels van zijn broer Stephen Marley, zanger (niemand klinkt zo Bob als hij) maar in de eerste plaats producer en studiotovenaar. Hij was het die eind jaren '90 een nieuwe retro-sound creëerde voor Damian, opgebouwd rond papa's verrassend en vernuftig verknipte klassiekers.

Op de fel bejubelde derde cd van Damian 'Junior Gong' Marley Welcome to Jamrock is Bob niet meer zo nadrukkelijk aanwezig maar live domineren nog altijd de klassiekers van weleer. Ook in de AB zong Damian een dozijn nummers van Bob Marley, sommige virtuoos geüpdatet tot eigentijdse dansmuziek ('Move', geënt op 'Exodus', 'Could You Be Loved'), andere waardig nagezongen ('Zimbabwe', 'Top Ranking', 'Bad Card', vooral het latere werk). Damian Marley heeft zelf voorlopig nog maar één nummer dat daar tegenop kan, de titelsong van zijn nieuwe plaat en de reggaehit van 2005, maar dat dankt zijn succes dan weer in hoge mate aan de twintig jaar oude riddim van Sly & Robbie en de bijhorende sample van zanger Ini Kamoze. "Out in the streets/They call it murder!": geen zin werd maandag luider meegebruld.

En toch houden we van Damian. Precies omdat hij het patrimonium van zijn vader zo liefdevol omhelst, het koestert en cultiveert en er heel creatief mee aan de slag gaat. Hij mag dat (zoals alle zonen van Marley dat mogen), hij moet dat (al was het maar omdat hij Bob als songschrijver nooit zal overtreffen) en hij wil het. Damian Marley geniet van een zaal vol zingende fans die de liedjes van zijn vader uit het hoofd kennen. Maar hij voegt er ook iets aan toe. Zijn Empire Band speelt de covers een maatje sneller en heftiger én beheerst de boeiende crossover arrangementen van Damians eigen nummers. De romantische dancehall van 'Beautiful', de messcherpe ragga van 'Hey Girl' en 'In 2 Deep' (zoveel rijker dan de flutpop van Sean Paul), de Wu Tang-sound van 'Road To Zion'. Hoewel dat laatste wellicht ook iets te maken heeft met de fantastische zangeressen die Damian Marley op het podium vergezellen, twee vrouwen die de rol van het koortje in de reggae een nieuwe, erg funky en meeslepende dimensie geven, ook met hun krachtige danspassen. De achilleshiel van Damian (en van alle Jamaicaanse rappers) is het gebruik van nagenoeg onverstaanbaar patois. Mochten de mensen zijn teksten beter verstaan - gelukkig staan ze afgedrukt in het CD-boekje - hij zou waarschijnlijk nog veel meer succes en waardering oogsten, ook live. De man slaat nagels met koppen als hij sociale wantoestanden aanklaagt of hypocrisie en onrechtvaardigheid ontmaskert. Hij treedt in de voetsporen van de meest militante rastamannen uit het verleden. Hij schopt tegen de schenen van het establishment en schuwt de confrontatie niet. Maar dan moet je dus wel begrijpen wat hij zegt. Een snelcursus Jamaicaans dringt zich op als u Damian Marley straks aan het werk wil zien op Rock Werchter, niet het meest voor de handliggende festival als het over reggae gaat maar wel een bewijs dat het hem menens is met een doorbraak naar de pop- en rockmarkt. Zo vader, zo zoon, zeg maar.

Nog even uw aandacht voor het voorprogramma: K'naan rapt in het Engels maar komt uit Somalië, het gevaarlijkste en minst stabiele land van de wereld. Die afkomst vertaalt zich in de rauwste, meest ontnuchterende straatpoëzie die ooit op een podium te horen was, begeleid door even intense, etnisch gekleurde ritmes. Wie alle geloof in rap verloren had, vindt hier weer hoop voor de toekomst. K'naan heeft ook een behoorlijk indrukwekkende debuut-CD uitgebracht.