.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Dub is de kunst van het weglaten. Hoe meer muziek, hoe meer dub er op de wereld wordt losgelaten. Aanvankelijk een hallucinogene reflectie van de reggae is dub in de jaren '90 een techniek geworden die zich net zo goed leent om Jamaicaanse ritmes te bewerken als om dance, drum & bass, triphop, jungle en andere clubmuziek een nieuw jasje aan te meten. The Orb en Nightmares On Wax maakten platen die niet alleen de (reggae)dubliefhebbers konden bekoren maar ook het feestende nachtvolkje, vooral dan in de toen nog nieuwe chill out rooms. Transdub Massiv, een collectief van drie gerenommeerde remixers, borduurt geduldig voort op die cultuur van halve loops en ritmes, van zorgvuldig opgebouwde geluidsminiaturen die nooit lijken te eindigen.
Een handvol bekende en minder bekende gasten geven de dubs inspirerende impulsen en injecties. Me'Shell Ndegeocello heet tegenwoordig Meshell Suhaila Bashir Shakur en legt hier een paar ferme baslijnen neer. De dancehallsterren Sizzla en Ce'cile voeren een klein peleton Jamaicaanse vocalisten aan. Hun stemmen gaan en komen, lossen op en komen weer aangewaaid, als geesten met de wind. Zo hoor je ook plots de tonen van een fluit, of van een cello, van een slidegitaar of van een melodica, een instrument dat nergens zo vaak en virtuoos gebruikt is als in de reggae. Soms blijft alleen het geraamte van het ritme nog over en klinkt Transdub Massiv als de spaarzame Duitse dub van Burnt Friedman en Jaki Liebezeit. Maar dan wel met de voeten in het warme water van de Caribische Zee.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Mar 14, 2006