Various Artists - Studio One Women + Studio One Lovers (Soul Jazz Records)

Studio One was de bakermat van ska en reggae, de Jamaicaanse zangeressen zijn altijd al zwaar onderschat geweest, lovers is zwaar onderschat in de reggae en Soul Jazz staat garant voor piekfijne uitgave, zowel vormelijk als inhoudelijk. Het Engelse label heeft enkele jaren geleden de rechten verworven op een groot deel van het Studio One repertoire en brengt sindsdien thematische compilaties uit waar zelfs de meest geharde vinylfanaat (en zo zijn er nogal wat in het reggaewereldje) niet aan kan weerstaan. En die bovendien de oren openen van muziekliefhebbers die nooit verder zijn geraakt dan de hits van Bob Marley. Soul Jazz heeft ook de Dynamite-serie uitgebracht, opwindende cocktails van oude reggae, funk en soul die goed verkocht worden én hun weg vinden naar clubs en radiostations.

Coxsone Dodd, oprichter/producer van Studio One en algemeen erkend als de peetvader van de Jamaicaanse popmuziek, liet zich graag door vrouwen omringen, in de eerste plaats zijn vrouw en dochter, die al jaar en dag de boekhouding van het platenhuis en het fysieke welzijn van de artiesten voor hun rekening nemen. Maar Dodd had ook een fijne neus voor vrouwelijk vocaal talent. De muziek stond al op band. De nu zo geroemde riddims, een honderdtal standaard instrumentals die àlle artiesten moesten gebruiken en die ook àlle reggaefans uit het hoofd kennen, zijn bijna allemaal gecreëerd in Studio One. Op Soul Jazz klinken ze nog mooier en zuiverder, niet zo "warm" en doorleefd als op vinyl misschien, maar wel zoals ze eigenlijk behoren te klinken. In de jaren '60 en '70 opgenomen op twee, hooguit vier tracks en toch (of precies daarom) een stuk krachtiger en authentieker dan eigentijdse dancehall.

De koningin van Studio One was Jennifer Lara, vorig jaar overleden. Zij is hier vertegenwoordigd met vier nummers, waaronder haar versie van Marlène Dietrichs 'Sag Mir Wo Die Blumen Sind'. Lara vraagt zich af waar alle goeie mannen zijn gebleven.

Marcia Griffiths (bekend van het koortje van Bob Marley, de I Threes) leeft nog en is zelfs populairder dan ooit, maar ook zij begon haar carrière ooit aan Brentford Road. Net als die andere I Three trouwens, Rita Marley, vandaag de almachtige mama van het Marley-imperium, veertig jaar geleden nog jong en onschuldig als leadzangeres van The Soulettes, op dit album te horen in twee ontroerend mooie skanummers. Van Angela Prince, The Tonettes en Jay Tees zijn legendarische maxisingles opgevist, van het soort waar sommige liefhebbers een paar honderd euro voor over hebben. De enige die ontbreekt is Dawn Penn, wiens 'You Don't Love Me' al in 1968 werd uitgebracht op Studio One, maar die staat dan weer op een andere essentiële verzamelaar van Soul Jazz, ondanks de naam vooral in de reggae een ongeëvenaard kwaliteitslabel.

Minstens even mooi: Studio One Lovers, ook op Soul Jazz. Hier maar vier vrouwen, jazz-zangeres Myrna Hague, Doreen Schaeffer (met haar lekkere cover van Rita Coolidge's 'We're All Alone'), Marcia Griffiths samen met Bob Andy in het heerlijk zoete 'Really Together', en ene Jenny in een duet met ene Freddy: nooit van gehoord maar heel charmant. 'Too Long Will Be Too Late' kende ik van Sugar Minott's 'Is It True'. Voor mij staan hier verder niet echt verrassingen op maar ik ben wel blij dat ik sommige parels nu eindelijk op cd heb. Ze staan daar wel, de singles, maar u weet hoe dat gaat in het tijdperk van de iPod.

'Reggae Magic' van Jackie Mittoo: jarenlang niet opgezet maar toch wel een magische track. 'Got To Be Sure' van Horace Andy: onsterfelijke riddim met Leroy Sibbles op bas. Carlton & The Shoes, The Heptones, The Wailers ('I'm Still Waiting', een ballad), The Mad Lads ('Ten To One', een bewerking van The Impressions), The Paragons, The Sharks (Dennis Brown zou 'How Could I Live' later bewerken tot een absolute killer): wat klinkt liefdevoller dan zuivere harmonies? Delroy Wilson ('I Don't Know Why'), Alton Ellis ('Let Him Try' is een cover van een soul classic van Rosco Gordon), Albert Tomlinson (klassieke rocksteady) John Holt, Ernest Wilson (ex-Clarendonians, de eerste groep van Freddie McGregor). Met dank aan de alweer uitstekende hoesnota's.