Duitse dub doet Ancienne Belgique daveren op Domino 2005

Daveren deed vrijdagnacht in de AB wel de loodzware bas maar zeker niet het applaus. Rond twee uur restte in de grote zaal nog maar een handvol toeschouwers voor Rhythm & Sound, twee Berlijnse studiotovenaars die nu ook naar buiten treden als dj's. Op Domino deden ze dat niet zozeer met hun eigen platen dan wel met rauwe Jamaicaanse en Engelse rootsdubs uit alle tijden, wat wellicht de reactie verklaart van het publiek. Als Mark Ernestus en Moritz von Oswald meer Rhythm & Sound zouden gespeeld hebben, zouden ze de aandacht zeker langer gaande hebben kunnen houden. Dat is nu net de muziek waarmee ze zich de afgelopen jaren geprofileerd hebben.

Misschien waren sommige mensen zelfs nog afgekomen op het techno-verleden van beide heren, begin jaren '90, toen ze furore maakten als Maurizio en met labels als Basic Channel en Main Street Records. Ernestus en von Oswald heten de uitvinders te zijn van minimal techno, een uitgebeende variant van de almaar agressievere dansmuziek in de clubs. In 1996 keerden ze die scéne abrupt de rug toe om zich volledig toe te leggen op de muziek die hen eigenlijk altijd veel nauwer aan het hart had gelegen, (dub)reggae. Hoewel de dance-connectie van weleer nog altijd goed pas komt. De platen van Rhythm & Sound worden in België verdeeld door het gereputeerde label News, waar men besloten heeft om de release van de nieuwe Cd 'See Mi Ya' ook deftig te promoten.

Ernestus en von Oswald waren zelfs bereid om (voor het eerst) enkele interviews te doen, zij het wel op hun voorwaarden. Geen foto's - gelukkig zijn die er wel van Paul St.-Hilaire (vroeger Tikiman), de vaste zanger/MC van Rhythm & Sound die op Domino in topvorm was. En ook geen opnameapparatuur. De Duitsers willen niet dat er "gewone" interviews verschijnen met hen en nodigen de journalist uit om een impressie neer te schrijven van het gesprek, om een "reflectie" van de ontmoeting weer te geven, een beetje zoals dub ook een reflectie is van de reggae. Vooruit dan maar, omdat ze het zo vriendelijk vragen.

Rhythm & Sound maakt wat je in navolging van minimal techno minimal dub zou kunnen noemen, minder barok dan de authentieke dub uit de jaren '70, meer gestileerd, nog repetitiever, elektronisch vervaardigd, maar wel even intens en bezwerend. En net zoals in Jamaica nodigt het duo verschillende zangers en rappers/toasters uit om hun ding te komen doen op die dubs. Sommigen passeren in Berlijn voor een concert en worden door Ernestus en von Oswald gewoon aangesproken, heel bescheiden, zelfs bedeesd, want de bewondering voor de zangers, die in reggaekringen vaak een mythische status genieten, is groot. Wat is toch het geheim van die Jamaicaanse stemmen, dat je ze overal hoort opduiken, dat alle producers ermee willen werken?

Lamentation! (Geweeklaag), roept St.-Hilaire vanuit het niets, en hem mogen we wel citeren: "Het is de klagende toon van de stemmen die de mensen aanspreekt, die in hun hart snijdt. Het zijn niet trouwens alleen de Jamaicanen die zo kunnen zingen. Ik kom zelf uit Dominica, en ik ben ervan overtuigd dat iedereen zo"n stem in huis heeft. Maar wij durven, dat is het verschil. Wij zingen ons hart uit."

De rest van het gesprek met Rhythm & Sound mogen we niet publiceren, toch niet woordelijk en tussen aanhalingstekens. Ik vertel u nog dat Ernestus en von Oswald zijn bezig met de volledige heruitgave van alle platen op het legendarische New-Yorkse label Wackies, de mooiste reggae die in de jaren '80 gemaakt is en onmiskenbaar de voedingsbodem van het nieuwe geluid dat ze gecreëerd hebben. 

Of de verdubbing van de Duitse dansmuziek zich zal doorzetten in brede bevolkingslagen, valt nog af te wachten. Het nieuwsgierige Domino-publiek had er voorlopig niet echt een boodschap aan maar JA dub was zijn tijd destijds ook al ver vooruit. En wie had 20 jaar geleden durven denken dat er in Duitsland ooit nog eens schitterende rootsreggae zou gemaakt worden?