Bob Marley Birthday Bash feat. Dillinger & Abyssinians @ CC De Werft

Ik moet zeggen dat ik de lat voor live optredens sinds Groundation (december 2004) nog een flink stuk hoger leg, wat na 25 jaar concerten zeker niet evident is. Maar de grote klassiekers zal ik altijd op hun eigen waarde blijven beoordelen, en Dillinger en Abyssinians, dat zijn klassieke namen.

Hoewel dat in Lester Bullock geval toch eerder toeval is geweest. Ik vergeet nooit hoe hij destijds al lang en breed nummer 1 stond in TopPop met 'Cocaine In My Brain', een single die ik zelf ook gekocht had (een versie van de geweldige discostamper 'Do It Anyway You Wanna' van People's Choice!), maar iedere week weer kregen we het ballet van Penny De Jaegher te zien, omdat Dillinger nog altijd niet gevonden was. Pas toen er een paar weken later een nieuwe single uitkwam, stond Dillinger plots voor de camera, maar 'Marijuana In My Brain' was echte rootsreggae en die lustte de massa niet. Bij mij ging er toen wel een belletje rinkelen, en toen ik datzelfde jaar (1977) ook nog eens 'Sticks Man' (Black Slate) hoorde en de LP 'Exodus' van Bob Marley ontdekte, was het hek definitief van de dam. Belangrijke trigger geweest dus, Dillinger, en ik heb van de man ook een vijftal albums in de rekken staan. 'CB 200' natuurlijk, een van de meest verkochte reggaeplaten aller tijden, maar ook 'Ready Natty Dreadie', onbetwistbaar zijn chef d'oeuvre, een hoogtepunt uit de Studio One-catalogus.

Ik keek er dus wel naar uit, naar dit eerste optreden in België, en eigenlijk kon het voor de opkomst van Dillinger al niet meer stuk. Dean Fraser op saxofoon en Nambo Robinson op trombone: daar gaat eigenlijk niets boven, zeker niet als de heren eerst mogen uitpakken met een resem standards uit de reggae, ska en roots, door henzelf opgesmukt met briljante solo's. Gelukkig maar dat zij er waren met hun oerdegelijke band Satta, want Dillinger kon amper overtuigen. 'Freedom blues/Kung Fu Fighting', 'CB 200', 'Ragnampiza', 'Melting Pot': het zijn stuk voor stuk geweldige riddims, perfect uitgevoerd, maar Dillinger ratelde routineus de albumteksten af, soms nauwelijks hoorbaar, en dat is volgens mij nooit de bedoeling geweest van live toasting. 'Cocaine In My Brain' was al helemaal een verplicht (bis)nummertje, holderdebolder afgehaspeld om de fans te plezieren. De fans? Zouden die echt zitten te wachten op dat ene nummer? Heeft Dillinger wel fans?

De Abyssinians maakten de avond daarna weer helemaal goed. Het was de derde keer dat ik het trio aan het werk zag, en wat blijven ze mooi en helder zingen, veel zuiverder en verhevener dan Israel Vibration of andere rootsmannen. Wat zijn dat toch goddelijke composities, zowel vocaal als muzikaal schitterend gearrangeerd, perfect in harmonie met de religieuze en spirituele boodschappen van Abyssinians. Je beseft op zo'n avond altijd dat Bernard Collins en co minstens een tiental onvervalste reggaeklassiekers hebben geschreven, en er zijn maar weinig Jamaicanen die dàt kunnen zeggen. Burning Spear misschien, Bob Marley natuurlijk, maar die ontbeerden toch nog de etherische harmonieën, de bloedmooie samenzang tussen de heren.

De show werd afgerond met een lang uitgesponnen versie van 'Sata Massagana', het officieuze volkslied van de rasta's, nyabinghi drumming, zegening en gebed inbegrepen. Give thanks and praises: dat is de Engelse vertaling van Satta. Bedankt Abyssinians, voor deze ital inspiration in dis ya iration.

DJ Crucial P verraste nadien nog met een heuse reggae hitclub, van Desmond Dekker en Musical Youth tot 'My Boy Lollipop' en 'Sticks Man'. Blijven plakken in de grote zaal dus en daardoor niets gezien in de dancehall.