.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
De Tuin van Eden lag in Ethiopië. Ja, volgens de officiële geschiedschrijving moet het Paradijs ergens tussen de Tigris en de Eufraat gelegen hebben, nu Irak. Maar als God het mooiste plekje op aarde moest uitkiezen om de mens in te schapen, zou hij Zijn oog dan niet eerder laten vallen hebben op de overvloedige schoonheid van de Ethiopische hooglanden dan op het zand en de stenen van Irak? Zou Hij zijn tenten dan niet opgeslagen hebben aan de bronnen van de Nijl, de rivier die Hij duizenden jaren later het koningskindje Mozes zou toevertrouwen, opdat die het Uitverkoren Volk naar het Beloofde Land zou kunnen leiden?
Veel hoofdletters, maar zo gaat dat als je bijbelse verhalen vertelt. Het kan ook wetenschappelijk, archeologisch, met DNA als bewijsmateriaal, maar op dat front zijn ze het blijkbaar nog lang niet eens over de oorsprong van de mensheid. Het zou best kunnen dat we met z'n allen out of Africa zijn gekomen, maar doortastend bewijsmateriaal is daar eigenlijk niet voor gevonden. Dan liever de zekerheid van de oude geschriften. Niet alleen van de bijbel, maar ook van de verboden apocriefe werken, de teksten die in 325 na Christus door de bisschoppen gebannen zijn uit de Schrift. In dat jaar is ons christelijke wereldbeeld uitgetekend en eigenlijk zijn we daar sindsdien nooit meer van afgeweken. Die gebannen teksten zijn eeuwenlang verboden gebleven, onbereikbaar opgesloten in het Vaticaan en tal van kloosters.
Maar gelukkig zijn er ook elders kopieën bewaard gebleven, in landen die wij onderontwikkeld noemen zelfs. De boeken die ons bijzonder interesseren zijn (naast het Oude Testament) het Syrische 'Boek van de Bij', het 'Boek van Adam en Eva', 'Kufale', 'De Instructies van de Heilige Petrus aan zijn leerling Clementius', 'Het Leven van Hanna Moeder van de Maagd Maria', het 'Boek van de Parel' en 'Hemelvaart van Jesaja'. De verhalen en legenden die we uit die werken "kennen" zijn deels samengebracht in de 'Kebra Nagast', het Ethiopische Boek der Koningen, of bevestigen bepaalde details die in dat boek beschreven staan. De 'Kebra Nagast' is de bijbel van de Ethiopische Orthodoxe Kerk, die zelf gehoorzaamheid verschuldigd is aan de Egyptische Koptische Kerk maar altijd een opmerkelijk autonoom bestaan heeft geleid. Logisch, als je weet dat de 'Kebra Nagast' een heel ander verhaal vertelt dan joodse en Europese christelijke gelovigen altijd opgedist hebben. En ook letterlijk een "logischer" verhaal. De 'Kebra Nagast' komt geloofwaardiger over dan ons 'Oude Testament' of de 'Tora'.
Een gewaagde uitspraak misschien, maar de Ethiopische bijbel werd geschreven in de eerste eeuwen na Christus, in het Amhaars, een oude Semitische (dus met het Hebreeuws verwante) taal. Frans, Engels of Nederlands bestonden nog niet eens en zowat alle bijbelvertalingen (uit het Grieks) werden gemanipuleerd of gecensureerd. Niet zo de 'Kebra Nagast', ook al dateert de vroegste vertaling (uit het Arabisch) pas van de middeleeuwen. Ethiopië was al bekeerd tot het christendom 'wellicht door de mythische Priester Johannes', toen wij nog twijfelden tussen Wodan, Jupiter en Jezus. En dat Boek der Koningen biedt ook verbluffende antwoorden op vragen die in onze geautoriseerde geschriften onbeantwoord blijven. Wie was Melchezidek? En wat is er gebeurd met de Ark des Verbonds? Een andere keer meer.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Nov 14, 2004