Irie Vibes 2004: 112de verjaardag van Haile Selassie feestelijk gevierd in Handzame

Een priester ging voor in de dienst en legde platen op, stuk voor stuk odes aan de Allerhoogste en guidance voor de rastaman. Uit de luidsprekers donderde de muziek over en door het volk heen, een goddelijk perfecte klank, luid voor het hart en de benen maar niet voor de oren. En de mensen gingen op in eenheid en positieve vibraties. One love, one aim, one destiny.

Ik heb mij zelden zo verbonden gevoeld met een groep mensen als in die tent op Irie Vibes, het enige festival waar je nog meer dreadlocks ziet dan in Geel, ontmoetingsplaats van roots people uit heel Vlaanderen. Zou het toeval zijn dat dit onooglijke gehucht ook al jarenlang een bluesfestival heeft? Ook van oorsprong zwarte rootsmuziek, ook de stem van sufferers en onderdrukten. En daar dan King Shiloh, met hun eigen uitrusting. Wat op zich al een heel spektakel is. Verloren gereden, laat aangekomen en dan meer dan twee uur opbouwen en met bedrading rommelen. Zo gaat het er ook aan toe in Jamaica.

Gelukkig stond Ionyouth paraat. Met een veel kleinere sound maar minstens evenveel enthousiasme. Ik heb een paar uur lang alleen maar nieuwe, meestal digitale roots gehoord, en dat verdient op zich al respect. De Master of Ceremony van Ionyouth doet mij denken aan Ras Feel, toen nog King Flashman, in zijn jonge dagen. Een gedreven rastaman, lange locks en preachen als was hij op weg naar Holy Mount Zion. Ook de prachtige nyahbinghi drums werden volop gebruikt en zo creëerde Ionyouth in z'n eentje toch maar een mooie grounation, tot het donker werd.

Toen werden de Limburgers weggeblazen door King Shiloh. Ik ben in het midden van de tent gaan staan en er niet meer weggegaan, tenzij om een spliff te bouwen. Classic stuff (Yabby You, Wayne Wade, Toyan), new roots uit JA en UK, en drie toasters, met Lyrical Benji 'pon top. Shiloh heeft pas een nieuwe release uit met Benji op vocals, maar het blijft toch vooral een plezier en een genoegen om hem live te zien en te horen. En daar, in die tent, tussen die massieve totems, voelde ik mij dus innig verbonden met de mensen rond mij. Wat ze in het dagelijkse leven ook doen of denken, daar, op die plaats, op dat moment, waren we verenigd in de word, sound & power van King Shiloh. Het woord van de toasters, de sound van het geluidssysteem zelf en de kracht van de luidsprekers. Dit was een verheven spirituele ervaring, en veel meer dan dat. Het viel me ook op dat er in Handzame alleen maar mooie meisjes en vrouwen waren, stralend, zelfbewust, lekker irie, en dat die ook amper werden lastiggevallen door zatte boerenjongens. Dit was waarlijk een uitzonderlijke crowd.

Behalve die ene pipo die dacht dat hij kon toasten en na een uur zeuren eindelijk de microfoon kreeg van Shiloh. Ik begrijp niet dat zulke gasten zo weinig zelfkennis hebben. Nog één keer: als je dat Jamaicaanse dialect niet onder de knie hebt en je weet niet waarover je staat te lullen, laat die microfoon dan liggen.

Ik weet niet hoe lang ik anders nog zou gebleven zijn, maar we hadden nog twee (!) uur te rijden naar huis en die pipo kwam toch een beetje de magie verbreken. Maar het was jaren geleden dat ik nog eens zo lang op de dansvloer (in dit geval een hobbelige wei) had gestaan, en dat ik me zo één voelde met de mensen rond mij. Waarvoor mijn grootste dank en respect aan de organisatoren van Irie Vibes.