The Ethiopian - Mystic Man + Errol Dunkley - Love Is Amazing (Studio One)

50th anniversary... Er zijn blijkbaar een groot aantal veteranen die terug thru di gates of Studio One zijn gestapt de laatste jaren: Lone Ranger, Jim Brown Nastic, Errol Dunkley, The Silvertones, Barry Brown, The Ethiopian, Winston Jarret, The Wailing Souls... Net op de draaitafel gelegd: 'Mystic Man' van The Ethiopian, derde LP voor Leonard Dillon op Studio One ondertussen. De eerste was 'Everything Crash' anno 1981, dan, véél later, de CD op Heartbeat, 'Owner Fe Di Yard'. Ook op deze LP 'Mystic Man', een verzameling oud en nieuw. Ook weer een aantal nieuw ingespeelde riddims. (Coxson zou vlak voor zijn overlijden een Pro Tools computerstudio hebben laten installeren, dus de Studio One sound zal waarschijnlijk binnenkort weer helemaal veranderen). Het doet toch wel raar om een ska/rocksteady riddim electronisch overdubbed te horen, alhoewel ik jaren hetzelfde procédé toepaste. Interessante LP, want enkele jaren geleden, toen The Ethiopian op tournee was en Hof ter Lo aandeed, verkocht men daar een CD met een aantal dezelfde songs op: 'Rock Away', 'Mystic Man'... en dat was een Ghanese release! Hier heeft Studio One onder de naam Vin Morgan & Brentford Sonic (Vin Morgan van de Soul Defenders terug bij Studio One?) deze riddims ingespeeld, doet touwens nog steeds Afrikaans aan, met Lucky Dube orgeltje en al. Je hoort dat dit nieuw is maar toch klinkt het nog steeds "anders", een soort analoge feel, meer jazzy en minder opgepept poppy zoals veel hedendaagse Jamaicaanse producties, 'Right On Rastafari' bijvoorbeeld, heeft de magic van een early seventies riddim maar de klanken, zelfs de microfoonklanken, zijn veel zuiverder en actueel. Wel net iets "nasty" ontdekt: tussen track 6 en 7 ligt zeker 1 minuut stilte! En 'Come Back' dat dan volgt, stond al op 'Owner Fe Di Yard'. Toch altijd interessant om eens te vergelijken; het kan een andere take zijn ... (zo heb ik onlangs ontdekt dat er in de loop der jaren een aantal verschillende (vocale) takes uitgebracht zijn van Alton Ellis 'I'm still In Love', 'Change My Mind', 'Never Love Again' enzovoort, maar dat is een ander Studio One story.

'Cool It Amigo' is lekker, lekker nieuwe Studio One, maar zoals credited op de sleeve: backin vocals by Marlene Webber en Jeniffer Lara ben ik nog niet tegengekomen, behalve in de titeltrack. Leonard Dillon doet voor de rest zijn eigen backings en dat is ook tof! 'Come From The Heart' is net that kind of reggae dat ik nu wil horen: mystic, magic, comforting en tijdloos! En hier zie een Wailers ska riddim, 'Like A Rolling Stone' op 't eerste gehoor, maar 't kan vanalles zijn: 'Owe Me No Pay Me'. En een andere take van 'Free Man'. Klinkt zo zuiver, zo opgepoetst, zoveel lucht en definitie, zelfs opnamediepte in die originele opnames. Basdrum, (akoestische) basgitaar, cymbalen, hi hats enzo klinken helemaal niet meer Studio One; het benepen en ongedefinieerd geluid dat jarenlang Studio One producties kenmerkte is volledig verdwenen, en de sound die Sylvan Morris op tape zette voor het nageslacht komt nu pas volledig tot zijn recht! Net of je naar een andere studio luistert, of naar een recente opname - wonderbaarlijk hoe veel meer nog je de virtuositeit van Coxsone's muzikanten kunt beluisteren, en voelen!

Het volgende album that gets the Thorens treatment is 'Love Is Amazing' van "onze" Erroll. Errol Dunkley op Studio One zegt U? Ja hoor, een jonge Dunkley begon twee-en-een-half decennia geleden ook bij Studio One: 'Get Up Now' was een B-side van een Burning Spear single. De opnames op deze LP zijn, in tegenstelling tot de vorige bespreking, veelal overvoicings op de traditionele Studio One riddims: Vanity ('This Is My Power'), Baby Don't Go ('Don't Do It'), enzoverder. Ook hier weer nuff crisp remastering van de originals en een nieuwe, zuivere opname van Mr. Dunkley's stem. Een stem die blijkbaar in de loop der jaren een beetje de Errol Dunkley sound begint te missen, met iets meer John Holt vibrato...maar zo mooi gezongen...een échte "schoonzinger". Ook de nieuwe takes zoals 'What A Man Sow' (Bend Down Low riddim) zijn op een traditionele manier opgebouwd: bass, drums, keyboards, percussie en geen samples, geen dubs, geen electronische effecten, gewoon zuiver de muzikanten die hun ding doen (Courtney Dodd, zoon van, heeft duidelijk iets met jazz). Hier een mooie rendition van 'Give Love A Try' van Delroy Wilson, maar de credits op de hoes kloppen niet: is 'Love Is Amazing' van Delroy Wilson of Dennis Brown? Beide antwoorden zijn juist, maar Delroy was eerder. In ieder geval is het in die stemtimbres dat je Errol Dunkley kan plaatsen. Errol trekt dan nog eens alle registers open in 'I Don't Know Why' van Jennifer Lara, en hier herkennen we Errol's befaamde tremolo! Dan een echte smartlap, een remake van één van zijn hitjes in de eighties: 'Darling' (over Party Time). Amai! 'Black Magic Spell' is weeral echt een demonstratie van zangtalent! Weer heel John Holt-achtig, maar een paar tonen hoger, mooi! Dan twee nummers zonder Jamrec Publishing licentie. Klinkt wel helemaal Soul Defenders! Misschien zit Vin Morgan daar wel ergens voor tussen, hij was tenslotte bandleider van de Soul Defenders. Zeer interessante LP's die volgens mij vlug collectors gaan worden, en net als andere Studio One producties tijdloos zijn. Het enige spijtige is dat de aanloopstroken tussen de nummers zo lang zijn, ze hadden er misschien wel een extra nummer kunnen opzetten als ze het bij 3 seconden hadden gehouden ipv 10! Maar dit, waarde lezer en reggaefan, zult u waarschijnlijk ook spijkers op laag water zoeken vinden. Als laatste track krijgen we een versie van 'Make It Easy On Yourself', dat vroeger bij mijn weten gecrediteerd was to Dennis Brown. Toch is dit dezelfde take als die bewuste 7". Om het verschil te horen zal ik even diep in mijn kast moeten zoeken, want dit is toch duidelijk Dennis Brown en niet Errol Dunkley. Zeer eigenaardig!