.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
De laatste originele rastamannen waren zondagavond in Gent. Geen bobo's, geen Twelve Tribes, geen Ethiopian World Federation, maar de vijf overlevende en nog actieve leden van Mystic Revelation of Rastafari. Zij hebben de mystieke openbaring van rastafari persoonlijk ervaren, in de vroege beginjaren '30 en '40. Zij hebben de link gelegd met de echte geschiedenis, de inval van Italië (de Romeinen) in Ethiopië (Zion), en met de ontluikende zwarte emancipatiestrijd in de Verenigde Staten. Zij hebben zich laten inspireren door de grootste zwarte muzikanten uit blues, jazz en afrofunk, om nyahbinghi te verheffen tot een nieuwe Jamaicaanse kunstvorm. Brother Sam Clayton heeft Haile Selassie bezocht in Ethiopië en verwelkomd in Jamaica. Mystic Revelation bestaat al meer dan 50 jaar en is in al die tijd nooit van het rechte pad afgeweken. Kwestie van de puntjes even op de I & I te zetten.
Ze zijn nog met z'n vijven, de oudjes van Mystic Revelation die nog de kracht en de beweeglijkheid hebben om mee op tournee te gaan. Een heel vermoeiende toer dan nog, kriskras door Frankrijk, met af en toe een uitschieter over de grenzen. Vervoer: een klein, oncomfortabel busje met achter het stuur Sam Clayton Junior, tevens geluidsman en tour manager. Hij had de vorige avond in Grenoble tot twee uur achter de knoppen gestaan, amper twee uur geslapen, en dan de auto in.
Maar daar was in de Handelsbeurs allemaal niets van te merken. Fijne zaal, prima klank en roken kon in de foyer of op het terras. Nice. Warme, verwachtingsvolle vibes ook in de zaal, en een publiek van uitverkorenen die weten dat ze de roots van rastafari aanschouwen. Mystic Revelation zelf verraste met een set vol nieuwe nummers, ingeleid door een brok stevige etnische jazz, muziek die voortbouwt op de Afrikaanse en Caribische experimenten van Duke Ellington, Thelenious Monk, Art Blakey en Monty Alexander. Vrij en ongeremd, zoals op de twee klassieke albums van het gezelschap, Grounation en Tales of Mozambique, met funky toetsenwerk en voortreffelijke solo's op saxofoon en trombone.
Geleidelijk sloop de nyahbinghi beat binnen. Fundeh en repeaters, basdrum gesteund door een elektrische bas. En Brother Bop maar drummen. Bop met een p, inderdaad, omdat hij vroeger zo goed kon boppen (jazzdansen). Hij is vandaag het minst goed te been, maar geef Brother Bop een drum en niemand kan hem nog stoppen.
Brother Bunny heeft al jaren verstijfde benen maar hij zingt nog altijd recht uit het hart. Ik heb hem ooit bezocht, in een shag in August Town, de realiteit van de Derde Wereld. Daar woont hij nog altijd, zegt Bunny, en hij is ook nog altijd gelukkig. Het gros van de nieuwe (!) nummers die Mystic Revelation bracht, heeft hij geschreven, of laten we zeggen: is hij beginnen zingen toen drummers en blazers aan het jammen waren. Ook Brother Sam (Clayton) heeft enkele nieuwe songs geschreven. Zijn poëtische teksten waren als vanouds toegespitst op de actualiteit, pure rasta reality. D-Day? Inderdaad, the day (dé dag) waarop Mystic Revelation naar België kwam.
Soms klonk de nyahbinghi als mento, soms als ska, rocksteady of reggae, maar altijd was het nyahbinghi, de muziek van de originele rastaman. En van de oudste rastamannen. Hopelijk was het niet de laatste keer, maar de opvolging lijkt gelukkig stilaan verbeterd. Deze traditie mag nooit verloren gaan voor de mensheid.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Jun 09, 2004