Coxsone Dodd is dood, leve Studio One!

Clement Coxsone Dodd zelf was geen genie. Maar hij heeft wel de grootste muzikale talenten van zijn tijd naar de studio gehaald, van The Skatalites en The Heptones tot Dennis Brown en Burning Spear, alle founding fathers van de reggae, en wist als sound systembaas en voormalige geluidsman altijd de beste en de nieuwste apparatuur op de kop te tikken. En je mocht ganja roken in Studio One, wat misschien nog het meest doorslaggevende argument was om daar rond te hangen, en niet bij Duke Reid of Prince Buster. Hoewel er ook gewerkt moest worden, acht uur per dag, en dat voor een mager arbeidsloon. Alle zangers en muzikanten werden na een sessie of een opnamedag gewoon uitbetaald en stonden daarmee ook alle rechten af van hun muziek. Waar Coxsone Dodd het op zijn beurt niet al te nauw mee nam, anders had hij de hele version business in de jaren '70 en '80 niet zo uit de hand laten lopen.

Toetsenist Jackie Mittoo en zanger/bassist Leroy Sibbles (The Heptones) zouden stinkend rijk kunnen geweest zijn. Stel dat de honderden songs en de riddims die ze destijds samen gecreëerd hebben, ook op hun naam geregistreerd zouden staan, dan zouden ze nu misschien wel bekend staan als de Lennon & McCartney van de reggae. Mittoo & Sibbles waren niet alleen voortreffelijke muzikanten maar ook echte singer-songwriters en gedreven producers. Niemand heeft de Jamaicaanse singers and players of instruments zoveel kracht en inspiratie geboden als deze twee begenadigde artiesten. Het aantal klassieke tunes en arrangementen dat Jackie Mittoo (in '68 al geëmigreerd naar Canada) en Leroy Sibbles (midden jaren '70 verhuisd naar hetzelfde land) in minder dan drie jaar tijd op plaat hebben gezet, is nauwelijks te overschatten, maar omdat ze allemaal Copyright Studio One zijn, zullen we het nooit helemaal zeker weten.

Nieuwe riddims zijn er na het vertrek van Mittoo en Sibbles nog amper bijgekomen, maar van elke foundation riddim op zich zijn er sindsdien wel duizenden versies gemaakt. Niet in de laatste plaats bij Studio One zelf, waar de deconstructie, de verdieping en de wederopbouw van de riddims die we vandaag dub noemen in de jaren '70 tot kunst werd verheven. Zelfs King Tubby, Scientist, Keith Hudson, Lee Perry, Augustus Pablo en andere dub masters moesten in Dub Specialist vaak hun meerdere erkennen. Onder zijn naam is in die tijd een dozijn dub albums van Studio One verschenen. We weten intussen dat die Dub Specialist Coxsone Dodd zelf moet geweest zijn, de man heeft officieel àlle Studio One-nummers zelf geschreven, gespeeld, gearrangeerd, gemixt en geproduceerd, maar in het boekje van de prachtige nieuwe Soul Jazz release 'Studio One Dub The Original' wordt gelukkig ook Sylvan Morris eens in het zonnetje gezet, tot begin jaren '70 de vaste engineer van Dodd. Die in die hoedanigheid zonder twijfel zijn stempel heeft gedrukt op de vroege dubs van Studio One.

Ik weet niet helemaal zeker welke tracks ik al op LP of CD had. Van de meeste Studio One dub albums zijn verschillende mixen in omloop en het vereist enige studie om de tracks met elkaar te vergelijken. Ik zal Ras Feel eens moeten checken. Maar ze klinken wel allemaal nieuw, de 17 tracks op dit schijfje, al was het maar door de schitterende geluidskwaliteit. Ik weet het: niets klinkt zo warm en zo diep als een vette Jamaicaanse vinylplaat maar zo, zuiver, remastered, kraakhelder, heeft Studio One toch ook zijn charmes. Meesterlijke versions van Al Campbells 'Take A Ride', mijn Studio One all time favourite, van 'Hooligan' (Paragons), 'Skylarking', 'Mr. Jollyman' en 'Mr. Bassie' (Horace Andy), 'Swell Headed' (Burning Spear), 'Rastaman Camp' (Freddie McGregor), 'Jah Go Before Us' (Gladiators), 'Pretty Looks' (Heptones), 'No No No' (Dawn Penn), 'Run Run' (Delroy Wilson), aangevuld met een stuk of wat briljante instrumentals van Jackie Mittoo.

Studio One leeft. Er zullen de komende maanden en jaren nog veel compilaties en wie weet zelfs nieuwe producties verschijnen. Maar op dit moment is 'Studio One Dub The Original' het perfecte eerbetoon, de plaat die ik voor altijd zal verbinden met de dood van Coxsone Dodd, a deep meditation in this ya iration.