Wayne Wonder @ VK: de wilde frisheid van Jamaica!

In Jamaica is Wayne Wonder al veel langer een superster, zoals de hitmakers daar sinds mensenheugenis genoemd worden. Zij het vooral omdat hij zo intens meedraait in de riddim business die de reggae (en zeker de dancehall, de eigentijdse, veelal elektronische variant) geworden is. Geen riddim (basisstructuur van drum en bas) of Wonder heeft er zijn versie van gemaakt, zoals dat nu al decennia lang gebruikelijk is in zijn thuisland. Het zijn de producers die bepalen welke riddim op de markt wordt gegooid en wie hem mag inzingen. Vandaar dat de meeste internationale reggaehits daadwerkelijk toevalstreffers zijn, opgepikt door een westerse dj of kleine platenfirma. Desmond Dekker, Jimmy Cliff, Dillinger, Althea & Donna, Shabba Ranks en nu ook Wayne Wonder: plots stonden ze in onze hitparade, tot hun eigen verbazing. In dit geval ligt de woordspeling one hit wonder voor de hand maar Wayne Wonder zou alleszins niet de eerste Jamaicaan zijn die even snel weer uit de schijnwerpers verdwijnt als hij gekomen is.

Het verschil met vroeger is dat de zanger vrijwel meteen de kans krijgt om door Europa te toeren. En dus ook de Brusselse VK aan te doen, hét groengeelrode bolwerk van de laatste jaren. Hoewel het traditionele reggaepubliek het liet afweten woensdag en de zaal hoofdzakelijk gevuld werd door jonge frisse vrouwen, duidelijk aangelokt door het commerciële succes en de populariteit van Wayne Wonder. Zo klonk ook de muziek: jong en fris, bij momenten een beetje wild, dancehall zoals je die hoort in de straten van Kingston en de Amerikaanse r&b-clubs, strak vertolkt door een trio van drums, bas en toetsen. Ook typisch: de opwindende mix van soepele oude reggaeriddims (Studio One: Rockfort Rock, Real Rock, of Derrick Harriott's Tonight), dancehall classics (Joyride) en scherpe eigentijdse beats, en de afwisseling tussen zanger en rapper, twee formules die de carrière van Wonder vorm hebben gegeven. En waarmee hij in het thuisland jong en oud kan bekoren, precies omdat de hele geschiedenis van de reggae erin vervat zit.

De zanger had zijn hit 'No Holding Back' opgespaard tot het einde, voor het gros van de mensen het hoogtepunt van de show maar eigenlijk toch vooral een leuke gimmick. Daarvoor had Wayne Wonder al ruimschoots bewezen waarom hij en niemand anders de beste Jamaicaanse zanger van zijn generatie mag genoemd worden.

Een speciale vermelding nog voor de Belgische dj Raggamuffin' Whiteman, die voor en na het optreden een sprankelende nieuwe selectie raggahiphop serveerde (en virtuoos mixte), die naadloos aansloot bij de wilde frisheid van Wayne Wonder.