
Alpha & Omega komen haast nooit de deur uit. Het koppel brouwt mystieke Engelse dub in de home studio en verspreidt die via fraai uitgegeven releases, consequent opgesmukt met authentieke Ethiopische teksten en tekeningen. Alpha & Omega live, daar wilden wij best voor naar Den Bosch rijden, vanuit de Kempen niet veel verder dan Brussel. Een hele avond fantastische muziek gehoord maar van een verrassende live set was geen sprake.
Covenant Sound wist Alpha & Omega naar Nederland te halen, en dat verdient respect. Zelf deden de heren de warming up, een zware selectie UK roots & culture, de Hollandse Ashanti 3000 zeg maar. Een rasta sister deed een verdienstelijke poging om Ras Tafari te eren maar ze bleef ergens steken tussen The Slits en Dolly Parton. Covenant speelde niet op de eigen sound system maar de installatie van de club (W2) doorstond met glans de test van de zwaarste dubs.
En toen, rond elf uur, keek iedereen verwachtingsvol naar het podium, maar het gordijn bleef dicht. Alpha & Omega, dat bleek in Den Bosch alleen Christine te zijn met een minidisk, een onhandige MC en een minderwaardige toaster, Reuben Master. Lang geleden dat ik zo slecht heb horen singjayen. Ik weet dat het gezelschap is opgegroeid met Jah Shaka, één platendraaier, niet mixen, maar die heeft tenminste nog een paar sound effects om de gaps te overbruggen, en van een naam als Alpha & Omega verwacht je 'live' toch net iets meer. Zij op bas en zingend, hij op melodica bijvoorbeeld, zoals thuis. Het was dus de selectie die het moest doen en daar viel gelukkig ook niets op aan te merken. Stuntelig begin telkens, dat heb je met die minidisks (dub disks?), maar daarna wel Gregory Isaacs in combinatie met Alpha & Omega, of Lee Perry, en dat dan nog eens gemixt door Mad Professor. Je krijgt wel eens de indruk dat Alpha & Omega steeds weer dezelfde riddims gebruikt, en dat is natuurlijk ook zo, gepokt en gemazeld als ze zijn in het Engelse sound system circuit. Ze stappen gewoon in de Jamaicaanse traditie. Maar het blijft vaak bij een indruk omdat de versions door de jaren heen echt onherkenbaar worden, de ene keer traag en meditatief, daarna weer uptempo, original UK steppers. Ik hoorde ook een fantastische Japanse dub, wat mij betreft de meest opzienbarende plaat van de avond. Jammer dat Reuben Master de pret soms kwam bederven en dat de MC/engineer er niet in slaagde om de apparatuur onder controle te krijgen. Terwijl hij dus alleen maar teken moest doen aan Christine dat zij de minidisk mocht opzetten.
Niet echt wat we ervan verwacht hadden dus, deze Alpha & Omega, maar wel een irie sound leren kennen, die eerder ook al Jonah Dan, Disciples en andere Engelse dub acts programmeerde in de W2. Respect to Covenant Sound. En ook voor Alpha & Omega natuurlijk, geen live act maar een sound system, en toch herauten van Zion.

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Mar 16, 2004