Dub down the walls of Babylon: The Bug @ Beursschouwburg

Het eerste album van The Bug is blijkbaar niet alleen bij mij ingeslagen als een bom. Kevin Martin speelt tegenwoordig regelmatig gerenommeerde undergroundclubs plat met zijn rauwe mix van ragga, jungle en punk, live vermengd met een indrukwekkend arsenaal special effects en samples. Hoe oorverdovend de riddims soms ook uit de luidsprekers spatten, toch slaagde The Bug er nog in om daarbovenop een lange goederentrein door de zaal te laten denderen, of was die aan het remmen? Het was alsof de Martin heel even poorten van de hel opende en ons een auditieve blik gunde op de gruwelen die zich daar afspelen. Vanuit de immer aanwezige rook weerklonk ook de grommende stem van dj Simon, onverstaanbaar maar even krachtig en bezeten als The Bug tekeer ging achter de knoppen. Jammer dat Daddy Freddy, Paul St. Hilaire of The Rootsman er niet bij waren, zoals op de plaat, maar hun afwezigheid kon de fun niet drukken. Zelfs mijn ouder wordende ledematen kwamen in opstand en mijn anders zo bedaarde geest wilde weer zo wild om zich heen schoppen als in 1977.

De raggapunk van The Bug maakt het beest in mij wakker maar opent me ook de ogen voor alweer een nieuw dub-universum, de zoveelste loot aan de Jamaicaanse muziekboom. Plots begrijp ik ook de woorden van Linton Kwesi Johnson ten volle, toen die begin jaren '90 zei dat ragga eigenlijk een terugkeer betekende naar de oermuziek van de Jamaicanen, naar de jamma's en de pocomanialiederen die ze als slaven hadden meegebracht vanuit Afrika. Die trance, die oerkracht, die eeuwenoude expressie van de diepste instincten herken ik ook in de wereld van The Bug. Ik ben geïnfecteerd en niet meer te genezen.