Yellowman - New York (RAS Records/Munich)

U begrijpt dat ik niet zat te wachten op die nieuwe Yellowman en de eerste twee tracks klinken niet bepaald bemoedigend. Wie gewend is om platen te beoordelen op de eerste tonen van de eerste nummers, skipt meteen best door naar track 4. Work Out is een onnozel dansnummertje, 'That Girl' klinkt nog dommer (hoewel Mr. Sexy zelf langzaam op dreef komt) en de redelijke riddim van 'Peace Dance' wordt weggedrukt door flauwe lyrics, een voorspelbaar meezingrefreintje en een middelmatige rap van ene Karim. De plaat begint dus eigenlijk pas bij 'Family Man', zowel riddimgewijs (Timbaland goes yard) als tekstueel. Maar zou Yellowman nu een familieman zijn of een ladies' man? En welke ladies zouden er eigenlijk op hem vallen?

'In Spanish Girl' (salsamuffin' style) suggereert de Gele Rukker in elk geval dat hij ze graag Spaanstalig heeft en somt hij al singjayend alle landen op die volgens hem in aanmerking komen, ook Italië! In 'Do Me' heet het: "Give it to me baby on the floor...", een wens waar een niet nader genoemde vrouwenstem gretig op ingaat. Ze rapt er zelfs een zungguzeng doorheen en bewijst daarmee dat ze Yellowman al langer kent dan vandaag.

De rest van de plaat staat écht op niveau. Lekkere riddims met conscious lyrics: daar mogen ze ons altijd voor wakker maken. In 'Leave Iraq Alone' horen we Abi Jah mooi meezingen, ook al vraag ik me af wat hij bedoelt met de tweede regel van het refrein: "Leave US alone...". Een verborgen boodschap aan Bin Laden misschien? 'World War' is een remake van Little Roy's classic 'Tribal War', schitterend ingezongen door George Nooks, vocaal de enige echte erfgenaam van Dennis Brown. Yellowman reageert typisch old skool maar wel soepel en overtuigend. Ook prima: 'Freedom Walk' (een version van The Heptones' 'Sweet Talking' - Studio One), met een galopperende Sly Dunbar op drums. In 'CNN Blues', nog een oude riddim van The Heptones, schittert Sly opnieuw en is ook Yellowman zelf in topvorm. Tell us the truth, CNN! 'I Love New York' dreigt even te verzanden maar is eigenlijk toch een mooie, ingetogen funky ode aan de big apple, met in de tekst verwijzingen naar de verdwenen WTC-buildings en in de melodie naar Black Uhuru's 'Chill Out'. Helemaal op het einde gooit Yellowman er nog een nyahbinghi bovenop, 'This House' (over het Witte Huis), gemodelleerd naar de oeroude bluesklassieker 'This Train', alweer heel mooi gezongen door Abi Jah.

Yellowman verdient ons respect als één van de hardest working man in reggae business, live schittert hij nog altijd met Sagittarius en op dit album overtroeft hij tal van jongere hengsten, zoals hij er zelf toch ook altijd een geweest is. Maar wel die eerste drie tracks overslaan dus.