Rent-a-dread & mek mi horny

Inna di gal dem pathway man a slide and a glide/It's a natural thing fi wi collide/Bedroom argument/Leg fi divide/Catch di ride. (Sean Paul, 'Infiltrate')

We hoeven deze regels vast niet te vertalen. Ook al bent u in het geheel niet vertrouwd met het Jamaicaanse patois, het is duidelijk dat Sean Paul maar aan één ding denkt. Wat hij trouwens nog eens herhaalt in zijn superhit 'Like Glue': "And I don't mean to brag/Everyday I got to shag." En over Shaggy gesproken, ook Jamaicaan, die scoorde twee jaar geleden een nog grotere hit, waarvan de tekst al even weinig aan de verbeelding overliet: "Picture this we were both naked/banging on the bathroom floor... but she caught me on the counter/it wasn't me/saw mi banging on the sofa/it wasn't me/I even had her in the shower/it wasn't me...heard the scream get louder/it wasn't me."

Maar het blijft niet bij woorden. De danspasjes die bij de dancehall (ragga) muziek horen, zijn al even suggestief, zeg maar pornografisch getint als de teksten. Gekleed in opzichtige, kitscherige trash fashion, liefst overdadig geschminkt, bieden de meisjes al dansend hun lichaam aan, of zo lijkt het toch als je het spektakel aanschouwt, ook bij ons. Zag je vroeger op reggae party's of -concerten amper meisjes dansen, dan maakt dancehall blijkbaar een speciaal hormoon los. Ik voel me soms een oude snoeper, als ik weer eens bewonderend sta te kijken naar de wulpse en uitdagende bewegingen, naar het ritmische kronkelen van bekkens en kontjes. Tot ik plots besef waar ik eigenlijk voor gekomen ben (de muziek, of wat dacht u?) en het gedrag van sommige meisjes gewoon obsceen vind. En de hitsige reacties van de jongens seksistisch.

"Oh come on!" reageert Raffi Irving, een Jamaicaanse vrouw die sinds zes jaar in België woont en voor de vzw Red Alert Jamaicaanse danscursussen geeft, de laatste maanden (het Sean Paul-effect!) met overweldigend succes. "De vrouwen moéten trots zijn op zichzelf en op de bewegingen die ze met hun lichaam kunnen maken. Dat is een positief gegeven, dat zit ook in het kopje. Je bént een vrouw, je moét je goed voelen in je eigen lichaam, zeker bij het dansen. Als dat sexy overkomt, so be it! Het is toch fantastisch dat wij ons lichaam zo mooi kunnen bewegen? En je blijft er nog fit van ook."

Ik dacht vroeger dat blanke vrouwen nooit zo mooi en opwindend zouden kunnen dansen als jullie. Is daar met de dancehall misschien verandering in gekomen?
Irving: "Zeker en vast! Ik bewijs iedere week dat jullie ongelijk hebben. Mijn meisjes kunnen even goed whinen, hun lichaam draaien en kronkelen, als de Jamaicaanse dancehall queens. It's all in the waist. Als de heupen niet bewegen, beweegt er niets."

Ook al hebben de meeste Jamaicaanse vrouwen iets volslankere vormen, om het zachtjes uit te drukken?
Irving: "Heeft er niets mee te maken. Dancehall is ook een spel, een vorm van expressie. Je speelt een rol, of verschillende rolletjes."

Ik vind het opmerkelijk dat meisjes en vrouwen niet in het geweer komen tegen de rauwe, bijna pornografische teksten die veel rappers hanteren.
Raphaelita Irving: "Ach, die jongens hebben gewoon een grote mond. Je hoort ze ook vaak zingen dat ze nooit orale seks zullen hebben met een vrouw, want dat zou vernederend zijn. Jamaicaanse mannen onder elkaar mogen dat niet toegeven. It's a macho thing, en daarom reageren vrouwelijke sterren als Cecile en Tanya Stephens ook met songs waarin ze dat soort mannen uitdagen om hen te bevredigen."

Vooral Lady Saw dient haar mannelijke collega-rappers van antwoord met onverbloemde teksten. Als een Vlaamse zangeres die taal in de mond zou durven nemen, zou ze publiekelijk gehoond worden. 
Irving: "Waarom? Omdat ze over de realiteit zingt? Wil niet iedere vrouw horen dat ze mooi is, en sexy, en hot? Ik vind dat we daar niet hypocriet over moeten doen. Just feel good, you know."

Maar je voelt je dus nooit beledigd door zulke teksten? 
Irving: "Maar nee! Vrouwen vinden het heerlijk om geliefd en aanbeden te worden!"

Ragga is ook bij uitstek homofobe muziek. Je leert zelf een dans aan op een nummer waarin wordt opgeroepen om alle batty boys publiekelijk te verbranden. 
Irving: "De mensen moeten dat niet persoonlijk nemen. Het is maar een liedje. Vergeet niet dat Jamaica een oerchristelijk land is en dat ons van kindsbeen wordt bijgebracht dat homofilie verkeerd is. De meeste Jamaicanen worden gewoon niet graag geconfronteerd met openlijke homoseksuele gedragingen, en vooral mannen willen zich er voortdurend openlijk tegen afzetten, om vooral niet zelf "verdacht" te worden."

Mis jij nooit de rebelse en revolutionaire songs die de traditionele reggae zo mooi maakten? 
Irving: "Je weet zelf goed genoeg dat er nog veel rootsreggae gemaakt wordt in Jamaica, en dat we de vrijheidsstrijders overal in de wereld nog altijd in ons hart dragen. Maar dansen is ook een vorm van bevrijding, weet je, de vrijheid om trots te zijn op onszelf en de manier waarop we ons lichaam kunnen bewegen. Zelfs als er roots gedraaid wordt. Dan doen we gewoon de rocksteady, zoals we die oude dansstijl nu noemen."

Welke pasjes leer je de meisjes nog meer aan? 
Irving: "Bogle, Butterfly, Batty Rider, 'Pon Di River, 'Pon Di Bank, Signal The Plane, Row The Boat, Whining, Tic Tac, Body Building, Body Basic... er komen er nog elke dag bij. Wij leven met muziek. Eigenlijk staan wij de hele dag te dansen, of op z'n minst mee te knikken. Zo maak je al eens een beweging, iemand vindt dat wel leuk, vraagt hoe je die beweging noemt, en je verzint iets. Voor je het weet, doet iedereen mee en wordt de naam van de dans overal verspreid."