25 jaar UB40 (deel 2): "Van Burning Spear vallen wij in slaap."

Maar Signing Off kondigde wel de grimmige realiteit aan van de Thatcher-jaren, en jullie zijn het sociale engagement van die plaat ook altijd trouw gebleven.
Robin: "Absolutely. Hoewel jij één van de weinige journalisten bent die dat bevestigt. Wij krijgen in interviews al jaren dezelfde vraag: waarom schrijven jullie geen songs meer zoals vroeger? Wij hebben meer dan twintig albums gemaakt, waarvan drie delen Labour of Love, en toch noemen ze ons een commerciële, niet-geloofwaardige band. Natuurlijk zijn wij een commerciële band, in Engeland hebben we meer bijna vijftig hitsingles gehad, maar is dat een reden om al het andere werk te negeren? Ach, we hebben er na al die jaren mee leren leven. Wij beschouwen onszelf als een volwaardige blanke reggaeband en daar krijgen we in Jamaica bijvoorbeeld meer dan genoeg respect voor."

Terwijl Engelse en Amerikaanse journalisten jullie muziek in het verleden graag omschreven als soft reggae, of popreggae. Lig je daar wakker van?
Robin: "Een vriend heeft ooit een 12" van ons doorgespeeld aan een bekende Engelse reggaejournalist, met een wit label natuurlijk. Die journalist ging helemaal uit de bol, het beste wat hij in jaren gehoord had! Tot die vriend hem vertelde dat het een plaat van UB40 was. Plots bleek hij het nummer toch niet zo goed te vinden. In Jamaica hebben we die reactie nooit gehad. Tenzij dan van Burning Spear. He's a bloody fascist. Stond voortdurend racistische taal uit te kramen binnen ons gehoorbereik. In de jaren '80 was dat, tijdens een Europese tournee. De recente albums van Burning Spear halen ook geen niveau meer. Ik val in slaap van zijn muziek."

Wat vinden jullie dan wel goed?
Astro: "Ken je Seeed, uit Duitsland? Great live band, man! En Winston Francis. Ja, de oude Winston Francis van Studio One. Heeft een fucking solid album uit."
Robin: "Er zijn niet veel echte reggaegroepen meer. Tegenwoordig heb je overal een huisband die de zangers begeleidt, of een stel studiomuzikanten. Zodat je in feite iedere keer dezelfde act krijgt, dezelfde sounds en riddims."

Zou het niet helpen als jullie meer van die dubs en speciale mixen zouden uitbrengen, kwestie van de "kenners" een beetje te behagen?
Robin: "We maken nog wel 12"-mixen voor sommige CD-singles maar buiten het dj-milieu is dat formaat toch een beetje in onbruik geraakt. En sinds het eind van de jaren '80 proberen we ook dub tracks op de albums te zetten, zoals nu weer op Homegrown. Zo leren eigenlijk nog meer mensen dub kennen.'

Jullie zijn er ook in geslaagd om de moderne elektronica te verzoenen met de muziek van echte instrumenten, zoals de grote Jamaicaanse dubmeesters dat in de jaren '70 al deden.
Robin: "Wij gebruiken ook computers, om het onszelf gemakkelijk te maken. Maar je kan en mag de mens niet uit de muziek halen. Als Jimmy een bepaald patroon uitwerkt, zullen we daar met de instrumenten altijd overheen gaan. Meestal samen zelfs, want anders lukt het niet."

Kennen jullie dan nooit muzikale meningsverschillen?
Robin: "De hele tijd! Maar dat is nu net de kracht van UB40. De groep is een compromis van alle soorten muziek, veelal reggae, waar de afzonderlijke muzikanten van houden. En er zijn nogal wat varianten van de reggae, dus af en toe komt het in de studio heus wel tot zware discussies."

Die hebben het bestaan van de groep dan blijkbaar toch nooit in gevaar gebracht. Er zijn in die kwarteeuw honderden groepen opgericht en weer ontbonden maar UB40 doet gewoon verder. Wat is jullie geheim?
Robin: "Dat we alle acht een even groot aandeel hebben in de opbrengst. Wie de song ook geschreven heeft, iedereen weet dat hij er evenveel aan verdient. Zo hebben we vanin het begin gewerkt." 
Astro: "Het is de enige manier waarop dit had kùnnen werken."

Jullie staan ook nooit in de roddelpers.
Robin: "Wij hebben ook onze familiale problemen gekend, scheidingen en zo, maar we hebben nooit de behoefte gevoeld om dat uit te smeren in de pers. Partybeesten zijn we ook niet en dan verliest de pers na verloop van tijd vanzelf de interesse. Wij hebben al lang geen nieuwswaarde meer en dat bevalt ons best. Wij willen helemaal niet in de schijnwerpers leven. Zo blijven we geestelijk gezond."

Ook als je 'Swing Low' staat te spelen, het officiële lied van het Engelse rugbyteam?
Robin: "In Engeland is het een eer om voor die opdracht gevraagd te worden. Swing Low is het lijflied van de supporters, en ieder jaar mag een andere artiest er een plaat van maken. Op zich een schitterend nummer trouwens, hoewel we dat pas beseften toen we de tekst en de oorsprong ervan onderzocht hadden. Maar dit succes hadden we zeker niet verwacht, net zomin als iemand ooit kon verwachten dat Engeland wereldkampioen zou worden."
Astro: "Ik ben de enige man in de band die iets kent van rugby, omdat mijn zoon het speelt. Ik heb ook de wedstrijden tegen de (New Zealand) Barbarians en Frankrijk gezien. We waren wel goed maar dat we uiteindelijk de beste van de wereld zouden worden..."

Van die enkele landen waar professioneel rugby wordt gespeeld...
Robin: "Ho maar! Het wordt gespeeld in alle landen van de Britse Gemenebest, en dat zijn er nogal wat, plus Frankrijk en verschillende Europese landen. Tijdens de wereldbeker moesten wij spelen in Tahiti en ik kan je verzekeren dat heel Oceanië in de ban was rugby fever, en van de 'plaatselijke' deelnemers in het bijzonder, Australië en Nieuw-Zeeland. Van 's morgens tot 's avonds was er rugby op tv en iedereen praatte erover. Echt ongelooflijk, nog massaler dan tijdens de wereldbeker voetbal bij ons."