Horace Andy schittert met Franse band @ AB

Altijd op tijd komen in de AB, want anders mis je het voorprogramma. En ik wilde Savana Station wel eens zien. Verrezen uit de assen van Sunscape (twee leden doen door onder de naam Mighty Sunscape en hebben intussen een demo opgenomen met Ragga Yves) treedt de groep resoluut in de voetsporen van The Skyblasters. De heren willen liever niet gezegd hebben dat ze goed in het gehoor liggende popreggae maken, maar dat is wel degelijk wat ik hoor en het hoeft ook geen belediging te zijn. Aswad, UB40, Sly & Robbie: weinig groepen hebben meer gedaan voor de verspreiding van de reggaemuziek dan de hitmakers. Savana Station heeft trouwens een geweldige ritmesectie (met de mij verder onbekende David Van Belleghem op drums, een openbaring!), Kim Vandersteylen is nog altijd beste percussionist van het land en er stond een uitmuntende blazerssectie op het podium, ook al onovertroffen in België. Naast Calabash, Jaman!, Deep Cultcha en Univibes hebben we er met Savana Station alweer een hoogstaande reggaeband bij.

Alleen jammer van die zanger. We begrijpen nog altijd geen woord van wat hij zingt, hij lijkt de groep eerder achterna te hollen dan te leiden en het gedoe met de megafoon wekt alleen maar irritatie. Philippo Fierens heeft de groengeelrode klok wel horen luiden maar weet niet waar de klepel hangt. Hij zal weer boos zijn op mij, maar dit keer heb ik mijn waarneming getoetst aan die van een zevental andere toeschouwers en die zegden allemaal hetzelfde. Ik gun Savana Station alle succes van de wereld, blij trouwens dat Radio 1 'Love Sweet Love' heeft opgepikt in de zomer, maar Philippo moet nog veel oefenen.

En dan Horace Andy. Met een Franse band zowaar, Mannaseh, en alleen daarom al verrassend en vernieuwend. Fantastisch, hoe ze de ruim 30-jarige carrière van Horace Andy inkleurden, met het hoogste respect voor de authenticiteit van de oorspronkelijke songs en sounds maar tegelijk geheel in tune met de hedendaagse dub vibes. Studio One ('Skylarking', 'Every Tongue Shall Tell', 'Fever'), 'In The Light' ('Do You Love My Music', 'Leave Rasta', 'Government Land' en een brok 'Problems'), rubadub ('Natty Dread A Weh She Want'), Wackies ('Spying Glass', 'Money Money'), Massive Attack ('One Love' en een a capella nyahbinghi uitvoering van 'Hymn Of The Big Wheel'): had u verder nog wensen?

Een selectie uit 'Living In The Flood' misschien (1999), een album dat groeit met de jaren, 'Johnny Too Bad', 'True Love', aangevuld met 'Mek It Bun', de beste track van de gelijknamige CD uit 2002. En dat dus allemaal op een deken van warme dub, af en toe exploderend tot een machtig vuurwerk (big up to the engineer!), subtiele gitaarlicks en een heerlijk blazerstrio. Mocht er nog iemand aan twijfelen: rootsreggae zonder blazers is als ganja zonder toppen, een heel mooie plant maar geen godsgeschenk.

Ik heb tijdens het concert van Horace Andy geen minuut stilgestaan en dat is op mijn leeftijd allerminst vanzelfsprekend. Ik heb nu, een dag later, ook geen stijve botten of lome ledematen. De muziek van Horace Andy is zo healing en uplifting dat ik weer maanden verder kan. Ik denk dat ik het concert van het jaar nu wel gezien heb.