.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Misty In Roots stamt uit de eerste Engelse reggaegeneratie. De muzikanten zijn geboren in Jamaica maar groeiden op in Londen of Birmingham. Het waren de vroege jaren '70 en de rootsreggae was in opkomst. Rastafari bevestigde de yardies in hun identiteit en ze richtten hun eigen bands op. Matumbi, rond Dennis Bovell (later het muzikale brein achter Linton Kwesi Johnson), The Cimarrons (met zanger Winston Reedy), Capital Letters (Smoking My Ganja), The Regulars (Black Starliner), Aswad (toen nog roots & culture all the way) en uiteraard het geweldige Steel Pulse.
Misty In Roots was een buitenbeentje omdat de eerste plaat van de groep zowaar werd opgenomen in Brussel, live, tijdens het Countervisionfestival, een etnische tegenhanger van het Eurovisiesongfestival. Zware rootsreggae, deep & conscious, tot vandaag een klassieker in het schaarse aanbod live reggae. Met Wise and foolish leverde de groep twee jaar later ook een veelbelovend studio-album af maar daarna werd het stil rond Misty In Roots, heel stil. Tot ze een tiental jaar geleden samen met Steel Pulse een fantastisch concert gaven in Antwerpen. Die herinnering dreef ons zaterdag naar de VK. Zou Misty In Roots die sterke live reputatie ook nu nog kunnen bevestigen?
Nee dus. Mijn vrouw gewaagde van hoempa-reggae, ik was iets milder maar ook geenszins onder de indruk. Geen How Long, toch het beste nummer op de live-plaat, geen 'Live Up', het hoogtepunt van 'Wise And Foolish', en ook geen nuances of subtiliteiten. De stem van Walford Tyson is onaangetast, een echte sufferers voice if ever there was one, de harmonieën van zijn broer Delvin en gitarist Delbert McKay komen recht uit de hemel, maar daarmee was alles gezegd. De bonkige passen van de bassist spraken eigenlijk boekdelen. Zo primitief kon je op dit soort reggae inderdaad staan dansen en dat deed een groot deel van het publiek dan ook. Mij konden amper drie nummers echt bekoren en ik was dan ook niet echt ongelukkig toen Misty In Roots het na krap 80 minuten al voor bekeken hield. Gelukkig stond Ashanti 3000 achter de draaitafels en hebben we toch nog een uurtje zalige reggae gehoord. Jammer dat iedereen daar altijd zo snel weg is.
Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Nov 09, 2003