Demonstratie van de dubvakbond in JH Nijdrop

Dub Syndicate, destijds ontstaan uit Creation Rebel, is al meer dan 20 jaar de vaste huisband van Adrian Sherwood en begeleidde in die hoedanigheid zowat alle artiesten die ooit bij On-U Sound gepasseerd zijn. Tot voor kort was het nog ondenkbaar dat het gezelschap zou toeren zonder Adrian Sherwood achter de knoppen maar in Opwijk demonstreerde de vakbond dat zijn aanwezigheid niet langer noodzakelijk is.

Op het podium staat nu Alon Adiri, omringd door samplers en computers, die hij met veel lef en zwier bedient, als een volwaardige muzikant. Soms lijkt het zelfs of hij de band dirigeert, zo strak en efficiënt verweeft hij de samples en effecten in de dubs. We horen de stemmen van Prince Far I (zoals hij ooit klonk op 'Dub To Africa' - Dub Syndicate maakte de samples zelf onsterfelijk op het magistrale album 'Stoned Immaculate'), van Big Youth (ook weer present op de nieuw te verschijnen plaat van Dub Syndicate), van wijlen I Roy (check out 'Ital Breakfast'), van Akabu, het vrouwelijke huiskoortje van On-U Sound (herinner u de platen met Lee Perry) en van een stuk of wat mindere goden, flarden uit stokoude reggaesongs. Ook mind blowing: de opener 'Yes It's Bless', opgebouwd rond een vocal van Little David en te vinden op de CD 'Acres Of Space', waarop overigens ook Luciano en Capleton te horen zijn. Begin jaren '80 zat Dub Syndicate in de studio met Mickey Dread, Bim Sherman en Prince Far I, later met Little Roy, Junior Delgado en Lee Perry. Het begint stilaan een indrukwekkende lijst te worden.

Van de oorspronkelijke bezetting blijven vandaag alleen nog Style Scott en Vince Clarke over. Scott is samen met Sly Dunbar zonder twijfel de meest dynamische en vernieuwende drummer die de reggae ooit gekend heeft, Clarke bespeelt zijn gitaar live nog rauwer en slepender dan op plaat. Op bas: Christopher Meredith, bekend van Ziggy Marley, de Studio One Band en talloze platen uit de jaren '80 en '90. Hij spreidt voor groep én publiek een warme deken uit, zachtjes wiegend, roots to the bone. Zeker als Dub Syndicate weer eens een Studio One riddim bovenhaalt (Cuss Cuss), of Java, of Stop That Train, nagenoeg onherkenbaar maar wel de onverwoestbare baslijnen van weleer. Toetsen: Franklin 'Bubbler' Waul, nog zo'n gerenommeerde muzikant, meester in de kunst van het weglaten, een man die iedere dub in een handomdraai een andere dimensie weet te geven, zoals hij dat live eerder al met Sly & Robbie. Een betere dub band kan je op dit moment niet samenstellen, of je moest de ritmesectie vervangen door Sly & Robbie. Maar dan zou de groep natuurlijk niet meer als Dub Syndicate klinken, niet meer als de urban roots band zoals die alleen in Londen had kunnen ontstaan, waar rastafari de nieuwe tijd is binnengetreden, bewust van roots & culture maar vibrerend op het ritme van de grootstad. Dub Syndicate is rootsier than roots, heavier than heavy, dubbier than dub. Dub Syndicate verheft de geest en verlicht de benen, zeker live. Zorg dat u volgende keer de weg naar Opwijk vindt.