
Er is in Antwerpen en omgeving maar één deftige reggaeband. Calabash backte op Reggae Geel 2003 met veel flair en vakmanschap een tiental verschillende acts en bevestigde daarmee de ijzersterke reputatie die de groep al enige tijd geniet in het milieu. Hoewel de echte magie pas ontstaat als zanger Erick Judah achter de microfoon staat.
Calabash repeteert in een verwarmd kot achter de serres van een grote bloemenkweker. Het heeft wel iets van Jamaica, die afgelegen keet, alleen te bereiken via een hobbelige weg, zeker als de groep weer eens een nummer heeft ingezet. De zware bassen, de strakke drums, de twinkelende gitaartjes: zo klinkt reggae ook op het Caribische eiland. Nee, dat klopt niet helemaal. In Jamaica overheerst al een paar jaar de digitale dancehall en zie je nog nauwelijks muzikanten. Calabash is wat dat betreft toch een groep van de oude stempel, ook al kunnen ze net zo goed jonge rappers begeleiden als meer traditionele rootszangers. Ook de Sean Pauls en Wayne Wonders van deze wereld hebben nog altijd een band nodig voor hun live optredens, en wie de reggae beheerst, kan ook moeiteloos dancehall spelen.
Maar de diepgang en de mystiek van de (roots)reggae openbaren zich ten volle wanneer Calabash samenspeelt met Eric 'Judah' Vanmarsenille (40), een rastaman in hart en nieren die zijn prachtige stemgeluid en onversneden Jamaicaans getinte songschrijvertalent pas op latere leeftijd begon te cultiveren. Een rastaman, inderdaad. Daar maakt Eric geen enkel geheim van als hij op het podium staat. Nochtans is hij blank en heeft hij geen dreadlocks. Hoe valt dat te rijmen? Wat betekent rastafari voor Erick Judah?
Erick Judah: "Moeilijk uit te leggen. Rasta is een universeel spiritueel bewustzijn in het teken van de liefde, los van religieuze concepten, hoewel iedere godsdienst teruggaat op dezelfde basiswaarden. Als lid van de organisatie 12 Tribes of Israel geloof ik dat Jezus Christus zichzelf geopenbaard heeft in Haile Selassie, maar evenzeer in I & I, in ieder van ons afzonderlijk. Laten we het daar maar op houden want anders wordt het te ingewikkeld."
Ben je al in Jamaica geweest?
Erick Judah: "Nee. Vroeger was dat een droom maar ik wil er niet naartoe als toerist. Ik moet een doel hebben als ik ginder ben."
Voor de scene hoef je het niet te doen. Er zijn tegenwoordig meer reggaeparty's en -concerten in België dan in Jamaica.
Erick Judah: "Het uitgangsleven in de reggae wordt bepaald door het aantal actieve sound systems en dat zijn er de laatste jaren steeds meer geworden. Er zijn ook meer optredens dan vroeger en er worden zelfs meer 45-toerenplaatjes gekocht, hoe paradoxaal dat ook klinkt in deze tijd. En last but not least is de dancehall nu ook opgedoken in de hitparades. Ik denk niet dat de reggae al ooit zo populair is geweest."
De reggae of de dancehall?
Erick Judah: "De meeste sound systems mixen behoorlijk wat klassieke reggae door hun dancehallplaten. De meeste fans trekken die scherpe lijn niet en ook wij spelen zowel roots als nieuwe stijl. Maar dancehall is inderdaad ook een eigen leven gaan leiden, inclusief de vulgaire uitwassen, en wordt door veel mensen niet eens herkend als reggae. Het commerciële succes heeft de dancehallmuziek volgens mij te danken aan de snellere ritmes, voor de blanken een stuk makkelijker om op te dansen. Dat verschijnsel heeft zich ook voorgedaan met de ska destijds. Op trage reggaeritmes voelen de meeste mensen zich toch wat ongemakkelijk. Op ska en dancehall kan je eigenlijk doen wat je wil. De rootsreggae heeft bovendien een hoog hippiegehalte en vraagt nogal wat sociaal begrip en inlevingsvermogen van de luisteraar. Dat heb je voor Shaggy of Sean Paul allemaal niet nodig. Dancehall staat in het teken van seks, materialisme en bad boy attitude en ligt alleen daarom al beter in de markt tegenwoordig."
Is dat misschien ook de reden waarom Calabash nog geen platen heeft uitgebracht? Jullie zijn uiteindelijk al een jaar of acht bezig.
Erick Judah: "Daar vraag je me wat. Ik weet dat in Vlaanderen alleen The Skyblasters er ooit in geslaagd zijn om een deftig platencontract te versieren, en dan nog hebben die gasten er waarschijnlijk zelf veel geld ingestoken. Wat wij dus niet hebben. We zijn dit jaar wel de studio ingedoken, er staan een paar songs op band, maar hoe het nu verder moet, weten we niet echt. Wie geïnteresseerd is om iets uit te brengen, mag altijd bellen."

Luistert naar reggae sinds 1977, schrijft er professioneel over sinds de vroege jaren 80 (in De Morgen, De Standaard, P-Magazine, Highlife en vele andere bladen) en richtte deze site op in 2002. Auteur van 'De Rasta Revelatie' (2008) en 'In Het Spoor Van De Keizer' (2016).
Nov 04, 2003